Hiç uyanmak istenmedim düşümden..

Üşüdüğümün kaçıncı gecesi bilmiyorum....

Güneş yüzünü göstermiş sabaha... Mevsimi de değil ama nergizler, menekşeler, laleler, sümbüller bir açmış ki sormayın, kokusu sarmış her tarafı mis gibi ... Yabancısım bulunduğum yerin iki kişi görünür uzaktan..

Aaa biri annem, benzi soluk...

A oda ne? babaanem elinde nergiz demeti...

Koştum, koştum yollar bitmiyor, sesleniyorum sesimde çıkmıyor... Bekleyeyim dedim onlar gelsın bana, anam ağır ağır ilerliyor... Babaannem tay gibi çiçek tarlasında ...

Tarla ikiye ayrıldı. Biri annemin tarafı "gel"! diyor ...bana kucağını açmış, elinde bana hiç giydiremediği ala renkli pazen elbise...

Durakladım, döndüm babaanneme baktım, tebessümle açmış kucağını bekliyor beni...

Sesim çıkmıyor ki, bağırayım! durdum durdum bekledim öylece...

Sonra da anneme döndüm...

Anne! "ben sensizliğe alıştım"... "daha babaannemin yokluğuna alışamadım"...Ç ocukluğumda olduğu gibi tuttum babaanemin, huzur dolu elinden bilmediğim yola koyuldum...

Off yaa! Zır, zır telefon sesi... Hiç uyanmak istemediğim düşümden koparıp aldı beni...

Sizlerinde böyle anları olmuştur dostlarım... Yaa, kapı zili... Ya telefonun sesi yada içerdeki çocuk sesleri uyanmak istemediğiniz düşünüzden koparıp almıştır sizi...

Sensizliğimin kırkıncı günümdeyim... Sensizlik öyle zor ki, babaannem!!! Bilirim zamanla iyileşir kanayan yaram... Öyle çok ki, senle paylaştığım anlar ömürüm diğer yarısı anlatmak geçer... Seni çok özlüyorum!!! Çok söylemek isteyipte, hiç "ANAM"diyemediğim "ANAM"...