Hoffmann'ın Masalları - Offenbach

Hoffmann, şair, al eline kalemi, yaz!

Kadıköy Belediyesi Süreyya Opera Sahnesi, merhaba!

Fantastik!

Olympia diyor, başka bir şey demiyorum, o ses....Olympia!...Bozulmadan, tek parça kalabilseydin....

Koro ile "Glu!...Glu!.." girdik sahneye. Sahne kalabalık. Sahne coşkulu. Müzik!...

Hep birlikte Hoffmann'ı bekliyoruz.....O gelecek, gece şenlenecek, hayat. "Klik klak!...Klik klak!..."

1. Perde ve ve ve karşımızda Olympia!...Ne Giulietta, ne de Antonia, Olympia da Olympia!...Nicklausse mi? Hah hah haaa!...

O duruş, o yürüyüş, o ses, o aşk; oyyy Hoffmann!...

Olympia'nın şarkısından sonra bir daha o bana dönüp bakmadım. Ondayım. Belki hakkını yiyorum Antonia ama...

Robot mu? Olsun!

Tekrar tekrar, sahnede Olympia'nın şarkısını söylemeye, haydiii!...

2. Perde. Aklım Olympia'da, özür dilerim Giulietta, sahne, sen sen sen!...

3. Perde. Offenbach, bence sıralamayı değiştirmeliydin, sahneye en son Olympia çıkmalıydı, finalde iyice dalgalanmalıydık.

Hoffmann, aşk seni yendi, yenildin. Öyleyse daha ne duruyorsun, al kalemi eline yaz, şiir yaz şair!

1. Not: Boşaldık. Gece olsun yine dolarız.

2. Not: Şeytan, Hoffmann'ın neresinde duruyor?

3. Not:

Olympia!...

diyor,

başka bir şey,

ı-ıh diyemiyorum.

Olympia ile

birlikte

tekrar tekrar

şarkısını söylüyoruz,

iyiyiz,

robotuz,

insan.

Ş.Y.

İzmir. Aşk ve Şiir. Müzik. Kitap. Varlık ve Sözcükler ve .... ..