Huzurlu uykular...

Bugünlerde insanlardan uzaklaştıkça kendime yakınlaşıyorum sanki...Yakınlaştıkça daha duyarlı oluyorum herkese ve herşeye...Oysa hayat telaşesine kapılıp gitmişken ne güzeldi uykularımız... Hep geçsin diye beklediğim o zor günlerim eksilerde kalmış ben farketmeden...Geçicekti biliyordum geçti...Aşkımın acısı, yüreğimin sancısı, dostumun kazığı...Hepsi bir görünüp bir kayboldular sanki... Benim hiç geçmez hiç bitmez dediğim herşey bitti. Anladım ki zamanı gelince bitmesi gerekenler bitiyor ve gitmesi gerekenlerde gidiyor... Hayat bu yani...Geriye sadece sen ve cümlelerin kalıyor;tıpkı şimdiki gibi... Güzel denen kelime göreceli, sevgi denen his sancılı ve huzur denilen olgu ise sen istersen hep yanında oluyor. Seni sarıp sarmalıyor yalnızlığın ve huzurun...Peki yalnız olmayan insan huzurlu olamaz mı?Hayat bir şeyi verirken elimize diğerini alır mı hemen? Hayır...Ama genelde biz böyle olduğunu sanırız ve yalnız ve huzurlu rolü yaparız. Hepimiz o konuda usta birer sanatçıyız... Bir de ağlamak var tabi...Huzurun kentini hiç terketmeyen yağmur damlaları yani...Huzurumuzu yıkar ve bizi hep zinde tutar uykumuzda... Yine biliyorum geçicek...ama yine de sarılıyorum huzuruma ve bu soralar sadece onunla çok mutlu olmaya çalışıyorum...Ve istedikten sonra her başarı gibi onu da kazanıyorum... Şimdi yine geçicek bu günlerin hatırına yine bir saatlik güzellik uykusuna dalıyorum... Huzurlu ve mutluyum...