- Kategori
- Psikoloji
İçimdeki çocuğu yakıyorum, bir de seni..
İnsanlara inanmayı ne zaman bıraktım. Ya da, bıraktım mı?
Peki, bana güveniyor muyum.
Ben, bir süredir güvenebilmeyi unuttum. Kapılarımı kapadım,
Kaç kez sorguladım hayatı sadece güven konusunda.
Kaç kez döndüm durdum umutla. Ve şans tanıdım.İçimdeki yaramaz çocuğa.
Ama o hep beni yanılttı.
Hep haksızlık etti bana.
Hep pişman etti beni,
Bu kez dozunu iyice kaçırdı. Bu kez cezalı.
Bende ki, çocuk benin umurunda bile değilim. Bunu yeni anladım.
O kendi başına buyruk ve öylesine özgür ki.
Ben, bendeki beni, korkusuzluğunu, sakarlıklarını,
Doğuştan kararlı halini bitiremedim , onun ve senin tanıdığın her şeyi yakmaya kararlıyım.
Ellerin, sevdiğin gözlerini sevmediğin huylarını, sana yazdığı saçma şiirlerini.
Meğerse ne çok hata yapmış, aldanmış, hem de sana, yıllarca sürecek sandığı dostuna boşa açmış yüreğini.
Ağlamam artık üzenlere ,
Ağlamam artık bitenere,
Ağlamam artık gidenlere böyle demekte kızıl , sesi güzel bir kadın şarkıcı.
Ben ne çok hata yapmışım meğer.
Diye devam ederken bitirmeliyim, içimdeki benin çocuk hatalarını.
Kızıl saçlı kadın ‘’Olsun artık pişman değilim diyor.’’
Ben çok pişmanım ...
Çok eskiden mi tanıyordum, ya da öyle mi sandım.
Meğerse sen nasıl da büyümüşsün.
Saçın, yürüyüşün, Yüreğin en çok tanıdık yüreğin değişmiş.Taş olmuş beton yüreğin.
Ve , ve , ve , İşte yine , söz geçmiyor içimdeki çocuğa, bana,
O her an hazır , seni affetmeye.
O yüzden seni ve içimdeki beni, yakıyorum ikinizi de
VE
Alıp götürecekler az sonra ikinizi de ,
Kibrit kutusundan minik kutular da
Elleri üzerinde taşıyacaklar, ya da omuzlarda
Beyaz anılarınızı serdim üzerlerinize.
Hala bendeki ben, bana akıl veriyor.
Bir kere daha, bir kere daha diye.
Büyük bir ateş yanıyor ortadaki meydanda.
Önce hanginizi yakacaklar göremiyorum.
Sokaklarda tüm insanlar.
İçimdeki ben hala bana akıl veriyor.
Bir kere daha , bir daha diye.
Ah o, hiç ders almıyor.
Sokaklarda anılarım yanıyor.
Geçmişime karşın,
Geleceğim yanıyor.
Üzgünmüyüm bilmiyorum.
Sadece gözlerimi kapatıyorum.
Sokakları gözyaşı rengi bulutlar basıyor.
Ben , senin gözlerini merak ediyorum.
Ben o an da, şimdiki gibi ağlıyorum.
.
.
Tam burasında uyanıyorum rüyamın. Hıçkırıklara boğuluyorum.
Ne zaman , seni affetmeden girsem uykunun kollarına ya da ağlayarak uyuyakalsam, bu rüyayı görüyorum. Sonra affediyorum seni ve
İçimdeki beni,
Sevgilerimle. ayşe
- Toplam blog
- : 141
- : 1767
- Kayıt tarihi
- : 08.03.07
Önce anneyim, sonra eş, abla ve annemin kızıyım. Elbette yazmayı ve okumayı seven biriyim. Emekliliğ..