İki yıla yayılan anılara

Yazacak yeni şeylerden çok, 'hoşçakal'a dilimizin varmadığı yeni gidişlerimizde tuttuk nefesleri. Gitme demeye hakkımızın olmadığı küçük dünyamızda senelerimizi sayamadan, yine de bitmeyeceğini bildiğimiz sevgilerimize yazdık kaderimizi.

Hatıralar.. Parçalamaktan çok mutlu etmeliydi. Koparmaktan çok birleştirmeliydi açık niyetlerimizi. Geçmişten kopup geleceğe kurulacak bir kaç çift rüyadan evin ebeveynleriyken özgürlükte bulamadı kendini düşler ve ufak sarsıntılara bile yıkılır oldu dünyamız. Sağlam temeller atsa da mutluluk, gitti mi bir kere, gelmiyormuş.

Olsun.. Yine de kurulacak düşler, elimizdeki küçük çiziklerle kurduğumuz kandan kardeşliklerimiz var. Biteceğini düşünmediğim, düşünmeyi bile beceremeyeceğim güzel dileklerim var sana, ona, bana, bize! İyi ki varsınız, iyi ki var olarak kalacaksınız geride kalan iki senemde ve geleceğimde. Mesafeler korurken anıların derinliğini, dipte boğulmayı akla getirmek niye?!

Söze başladığımız yerde mi bitirmeliydik sıfattan kafeslerle örülmüş varlığımız?! Varız işte!

Daha fazla yazmaya ne elim, ne dilim, ne de sözlüklerim dayanmıyor olsa dahi, kurulacak onca cümlenin kısmetine, ağlıyorsan ağlıyorum, gülüyorsan gülüyor gözlerimiz seninkine eş değerde.