- Kategori
- Psikoloji
İlham perisi
İlham nerde? Perisi zaten uzun zamandır yok.. Hiçbir şey hissetmiyor muyum ne? ‘Tanrım bitsin bu acı’ diye yalvarırken bu kadarını kastetmemiştim.. Üzülmüyorum, üzülenleri anlamıyorum. Eskisi gibi sevindiğimi de söyleyemem, yüksek tonlu gülüşlerden öte..
Allahım, gerçekten bunu kastetmemiştim.. Yaşamıyor gibiyim, yaşıyorum ama bu ben değilim… Kesseler acımaz mı acaba? Yok artık! Hem niye kessinler ki? Neden ‘çok da umrumdaydı’ tadındayım peki? (Ne çok soru işaretisiniz canımı sıkan… Sorup durmayın, bilsem buraya yazmam ki zaten) … Halbuki uykulardan uyanırdım, içim sıkılır ağlardım, anlatır anlatır, iç çekerdim, bir tutam gökyüzü isterdim, tüm sitenin pencerelerine taş atıp yere indirdiğimi düşünmeyi severdim, bazen araba camlarına yumurta atıp kaçardım gözümü tavana dikmiş saatlerin geçmesini beklerken, ucu yıpranmış fotoğraflarda anılar bulur hepsini tek tek yanıma alırdım, … İğne atsan yere düşmeyecek kadar yalnızım sanki…
Uyuyorum , uyanıyorum, günleri yiyip bitiriyorum, onlar bana dokunamıyor bile… Hiçbiri umurumda değil… Sen de yoksun ki, o da yok… Ben zaten yokum aslında ya, çaktırma, sesini çıkarma.. Biraz daha varmışım gibi yapmam lazım… Sonra çok eğleneceğiz birden ortadan kaybolunca, herkes fellik fellik beni seni bizi ararken? Peki ya aramazlarsa? …
Ahh, küçük kız… Rimeli akarken yastığına, hijyeni umursamamayı öğrenmiş, sabah gözlerini yeni bir güne açarken, aslında uyanmak için bir sebebi olmadığı hissettirilmiş, uyanmak zorunda kalmış, “neyin var” diye sorulmaması için gülücükler saçmış, bir başına kalınca kollarının üstüne başını koyup acıyan canını susturmaya çalışmış…
İlham ölmüş, perisi zaten firari…
- Toplam blog
- : 15
- : 741
- Kayıt tarihi
- : 13.11.06
24 yaşındayım, 2 yıldır Ankara'da avukatlık yapmaktayım.. Yoğun ve stresli iş hayatımın dışında, hay..