İlk gözlem yazım :)

Hayatı izledim bugün. Bir otobüs garajının herhangi bir bankında, ordaki herhangi bir insandan biri olarak. Gelenler, gidenler. Koşturuyorduinsanlar hayatın bir köşesine yapışmış yaşıyorlardı.

Beni hep hüzünlendirir büyük şehirlerde akşamlar. Balkondanbaktığımda şehre yanan binlerce ışık yani binlerce hikaye. O ışıklaraçekilen perdeler ne acılar, ne sevinçler gizler bilinmez. Her insan biröykü başlı başına.

İşte bu otogarda böyleydi aslında. Bir anda bir gölge oldum obankta izledim her şeyi kuşlar havalandı aktı insanlar yanımdan saat habire ilerledi. Ama bitmedi kalabalıklar. Yolcuları yollara vuranotobüsler kimi zaman hasrete kimi zaman vuslata ayarlı saatler. Veinsanların yaşadıklarının yansımaları hayata. Otobüs kalkmak bilmezkenizlediklerim hayattan anlar hediye etti bana cömertçe kalemime akıtmakistedim bende gördüklerimi.

En çok içimi burkan yılları çoktan devirmiş bir amcaydı. Bekleyenboş otobüslerin önüne açtığı küçük bir tezgâh ve ne olduğunu tamanlayamadığım sattığı öteberiler. Zaman izlerini hoyrat bırakmış yaşlıadamda. Eğilen beli başını kaldırıp göğü görmesini engelliyor. Bembeyazsaçları ve dökülüp beyazlaşmış yer çekimine yenilmiş çizgileriyle doluhüzünlü bir yüz. Git gide soğuyan havanın esintisine inat üstünde inceeski elbiseler. Gördüğünde yardım etmek yerine dudaklarımıza birçokşükür halimize yapıştıran biri işte.Bizim için herhangi biri. Herhangibiri olan binlerce insandan sadece biri.

Ne tuhaf geliyor bana yaşam bazen. Çocukken her şey nasıl kolaygörünüyor gözümüze üstadın dediği gibi babamızın çocuğuyken birdençocuğumuzun babası oluveriyoruz.

İşte böyle bir çift çekti dikkatimi yarım asırı devirmiş gibigörünen bir karı koca. Yaklaşan bayram tatilini fırsat bilipçocuklarının yanına kaçıyorlar bence. Çünkü özlem gördüm gözlerindegeciken, onları yollara taşıyacak olan şehirlerarası otobüsü beklerkendalan gözlerinde özlem ve hüzün vardı kadının. Belki de bir torunhasreti bilinmez. Ellerinde iki valiz gözleri yolda bekliyorlardıotobüsü.
Sonbahar geliyor ülkeme. Yapraklar yeşilden sarıya dönüyor.Yolların kenarlarındaki ağaçlar döktükçe yapraklarını insana bir hüzünveren bu yapraklar gitmek ister gibi atıyorlar kendilerini yollarınortasına. Sap sarı kırılıp ufalanmaya hazır ölgün yapraklar. Sonbaharımüjdeliyorlar bize…
Ben dalmışken insanlara sararan yapraklara arabanın muavinindenbir ses duyuluyor kalkıyor diye. Daha küçük bir çocuk on beşinigörmemiştir daha. Çocukluğunun çevikliğiyle koşturuyor oradan oraya.Gözlerinde çocukluğunun ışığı. Acaba hayalleri neler. Kim bilir kimsehiç kimseye kendine olduğu kadar bile dürüst değil.

Son bir göz atıp bu otogara insan cümbüşüne biniyorum otobüse.İlla pencere kenarı olacak. Acıtsa da bir çukurla birleştiğinde canımıyaksa da dayıyorum başımı cama.

Ramazandayız ramazanın o büyüsü artık eskisi kadar olmasa da yinede hâkim hala havaya. Seviyorum ramazanları bana insanların okaybetmeye başladığımız birliğini hatırlatıyor. Otobüs çıkarkengarajdan iftar vaktine yarım saat var garajda görevli polislertakılıyor gözüme arabalarından inerken ve pırıl pırıl bir sefertasıpolisin elinde diğerlerinde de poşetler belli ki birliktekarşılayacaklar iftarı. Gülümsüyorum hayat keşke hep bir iftarsıcaklığında geçseydi.

Sonra yollar bağlıyor beni evime. Giderken ağaçları kesilmeyekıyamamış yılların çam ağaçlarını betonların içine almış bir Pazaryerinin yanından geçiyorum başım yine otobüs camında. Gözüme bir kareilişiyor bir adam onlarca ağacın Pazar yerinin betonlarının arasındaküçük karelere sığındığı bir yerde yarın ki Pazar için akşamdan gelmişeşyalarını çekmiş kenara okunan ezanın hakkını veriyor tahtanın üstündenamaza durmuş beton onlarca ağaç ve bir adam namazda manzara canlansıngözlerinizde güzellikler hep böyle somut olsa diye.
Bitiyor yol ve atıp ayağımı toprağa tutuyorum yolumu evime vekapıda iki gündür görmediğim bir kadın annem. Özlemlerim depreşiyorsıcağında kayboluyorum kapanan kapıyla dışarıda kalıyor hayat benannemin kollarındayım

27 eylül 2008 Manisa

Burcu Akkanlı