- Kategori
- Blog
İnanmak...
Hani dokunamazdım yıldızlara... Hani bulamazdım gece karanlığı yollarımı... Hani uçamazdım kanatsız...
Yağmur yağdı, çatladı tohum, güneş açtı yeşerdi. Tutundu toprağa, köklerini saldı... Büyüdü, salkım saçak görmeliydiniz, dallarında küçük kuşlar... Salıncaklar kurdu küçük çocuklar. Gövdesine en büyük aşkların adı kazındı... Görmeliydiniz, içinde bir kalp varmış gibi, nefesi varmış gibi, gözleri varmış gibi duruyordu. Duruşu hiç bir güzelliğe benzemiyordu. O benim ağacımdı... Çekirdeği elime aldığımda, küçücüktü ellerim, pembeden daha pembe... Görmeliydiniz, inanmamıştım büyüsün bu çekirdek, ağaç olsun... Olmuştu.
Yağmur yağdı, fırtınalarda kırılan dalları oldu, yeniden sürdü. Kar yağdı, döküldü yaprakları, soldu renkleri. Bahar geldi çicek açtı.
Bir ağaç öğretir mi bir çocuğa hayatı? Bir çocuk bir ağaçtan öğrendi dimdik, yıkılmadan ayakta durmayı. Bir çocuk bir ağaçtan öğrendi köklerini salıp, sıkı sıkı tutunmayı hayata.
Derler ki dokunamazsın yıldızlara. Dokundum...
Kör karanlıklara kalma kaybolursun. Buldum yolumu....
Uçtum, kanatsız, uçtum gökyüzüne....
Der ki Hasan Hüseyin 'Uçun Kuşlar' şiirinde;
insandir suda akan yaprakta yesil gülde kirmizi
zorlu bir dal gibi egleniriz de firtinalarla
ince bir sizi birdenbire kirar kollarimizi
ve bir aksam kuslar gibi elimizden uçup giden mutluluk
bir sabah ebemkusaklarinin altindan dörtnala gelir
yasayalim çocuklar
her sey bizimdir
bir giysi örtüsünde buldum ben bu yedi satiri
bozkirda yüzükoyun bir hitit kasabasi
yedi satir yedi bülbül yavrusu
vurmuslar anasini da kalmis yavrusu
bir sürgün sair yazmis vaktin birinde
bir genç kiz islemis onu örtüye
yedi renk ipek iplik, yedi bülbül yavrusu
ak örtüde yedi satir, gökkusagi igrisi
bu yalnizlik bu sürgün, insan olmak acisi
aldim yedi yavrucugu koydum buraya
yasiyor mu bilmiyorum o sürgün sair
yasiyorsa bilsin diye o sürgün sair
bir gün çikip gelsin diye o sürgün sair
‘uçun kuslar’
‘uçun kuslar’
koydum adini
bir giysi örtüsünde yedi bülbül yavrusu
yedi satir, yedi renk, gökkusagi igrisi.
____________________
Çünkü inandım....
Yağmur yağdı, çatladı tohum, güneş açtı yeşerdi. Tutundu toprağa, köklerini saldı... Büyüdü, salkım saçak görmeliydiniz, dallarında küçük kuşlar... Salıncaklar kurdu küçük çocuklar. Gövdesine en büyük aşkların adı kazındı... Görmeliydiniz, içinde bir kalp varmış gibi, nefesi varmış gibi, gözleri varmış gibi duruyordu. Duruşu hiç bir güzelliğe benzemiyordu. O benim ağacımdı... Çekirdeği elime aldığımda, küçücüktü ellerim, pembeden daha pembe... Görmeliydiniz, inanmamıştım büyüsün bu çekirdek, ağaç olsun... Olmuştu.
Yağmur yağdı, fırtınalarda kırılan dalları oldu, yeniden sürdü. Kar yağdı, döküldü yaprakları, soldu renkleri. Bahar geldi çicek açtı.
Bir ağaç öğretir mi bir çocuğa hayatı? Bir çocuk bir ağaçtan öğrendi dimdik, yıkılmadan ayakta durmayı. Bir çocuk bir ağaçtan öğrendi köklerini salıp, sıkı sıkı tutunmayı hayata.
Derler ki dokunamazsın yıldızlara. Dokundum...
Kör karanlıklara kalma kaybolursun. Buldum yolumu....
Uçtum, kanatsız, uçtum gökyüzüne....
Der ki Hasan Hüseyin 'Uçun Kuşlar' şiirinde;
insandir suda akan yaprakta yesil gülde kirmizi
zorlu bir dal gibi egleniriz de firtinalarla
ince bir sizi birdenbire kirar kollarimizi
ve bir aksam kuslar gibi elimizden uçup giden mutluluk
bir sabah ebemkusaklarinin altindan dörtnala gelir
yasayalim çocuklar
her sey bizimdir
bir giysi örtüsünde buldum ben bu yedi satiri
bozkirda yüzükoyun bir hitit kasabasi
yedi satir yedi bülbül yavrusu
vurmuslar anasini da kalmis yavrusu
bir sürgün sair yazmis vaktin birinde
bir genç kiz islemis onu örtüye
yedi renk ipek iplik, yedi bülbül yavrusu
ak örtüde yedi satir, gökkusagi igrisi
bu yalnizlik bu sürgün, insan olmak acisi
aldim yedi yavrucugu koydum buraya
yasiyor mu bilmiyorum o sürgün sair
yasiyorsa bilsin diye o sürgün sair
bir gün çikip gelsin diye o sürgün sair
‘uçun kuslar’
‘uçun kuslar’
koydum adini
bir giysi örtüsünde yedi bülbül yavrusu
yedi satir, yedi renk, gökkusagi igrisi.
____________________
Çünkü inandım....
- Toplam blog
- : 90
- : 875
- Kayıt tarihi
- : 19.05.07
Ama hayatın farkındayım. Hem güzel, hem acı. İyi midir farkında olmak? Yoksa iyi midir farkında ol..