- Kategori
- Psikoloji
İnsan hikayeleri 8
'Ve bir çocuk eli uzanıyor, camın buğusunu silip, yüzünü yapıştırıyor görmek için karanlıkta karanlığı...'
Çocuktu aslında.... Ellerini tuttum üşüyordu, ama elleri sıcacıktı, sanki çocuk yüreği ellerinde atıyordu...
Yüreğini ellerimde tutuyordum...
Dedim;
Boynun neden hep bükük? Neden gözlerin hep dalgın? Hep hüzün yüklü gülümsemelerin neden? Neden hep ölü düşler kurarsın? Pencerenin dışında kaybolup ağlarsın neden hep?
Mavi gözleri uzak bir yıldız gibiydi... saçlarını taramak gelmemiş hiç aklına... Örtünmek için giyinmiş hep... Düşleri delik deşik, hayalini bile kurmamış iyi bir hayatın... Kaderi bile bilmeden böyledir demiş yaşamak... Böyledir...
Dedi;
Deşilen bir yara kapanır mı? Sızlamaz mı kanayan yara? Gün doğar mı penceresiz bir odaya?
Annesiz üç kardeşten en büyüğüyüm ben...
Bir menekşem var solmayan penceremde, hatıradır dedi babam annenden kalan... Giderken...
Kuşları da severedi iyi bak onlara... Uçsam derim, taş duvarlara çarparım... Güneş doğmaz, ay saltanatını kurmuş... Bizim evde sabah hiç olmaz... Annesiz üç kardeşten, en büyüğüyüm ben... Okumam yazmam yoktur da türkü söylerdim, büyümemiştim daha... Şimdi kardeşlerime ezberlettim, onlar büyümesin diye...
Çocuktu aslında... Mavi gözlerine bir umut veremez miydi insanlık?... Nasıl aklarız insanlığımızı, tutup elinden büyütmezsek, okutmazsak, öğretmezsek bir küçücük, kimsesiz çocuğu....
Bu da bir insan hikayesi, yaşanmış ve yaşanmakta olan....
- Toplam blog
- : 90
- : 875
- Kayıt tarihi
- : 19.05.07
Ama hayatın farkındayım. Hem güzel, hem acı. İyi midir farkında olmak? Yoksa iyi midir farkında ol..