İplikler ruhuma kaynayacak biliyorum...

Dün akşam tüm giysileri çıkardım dolaptan. Tişörtler, pantolonlar, çoraplar, gömlekler… Hepsini çıkardım.

Tek tek baktım. Sökülmüş olanları bir yana ayırdım. Renk renk iplikler alıp minik bir iğne ile ve tüm sabrımla tüm söküklerimi diktim.

Her iğne ruhumun söküklerini de dikti… Çünkü bu kendi ruhunun söküklerini dikmenin somutlaşmış hali gibiydi…

Hani bir zaman gelir, yorulduğunu tükendiğini hissettiğin bir zaman… Ve dönüp bakarsın… Ardında ne çok yırtık, sökük bırakmışsın… Ne çok ertelemişsin bazı şeyleri… Kötü hissediyorsan o sökükler üzerine gelir… Kendini hatırlatır her daim… Bazen dolaptan sarkan bir kazak kolu olur çıkar bir yerden…

Önce kırmızı bir iplik aldım… Eski bir aşkın kalbimde açtığı derin kesiği diktim… Eskisi gibi kanamıyor şimdi… İpliklerin kıyısından köşesinden sızıyor ama kanamıyor artık… Kırmızı iplik sızan kanı unutmamı sağlayacak… Saklayacak o kanı kendi renginde…

Beyaz iplik eski düşmanlıkları, kırgınlıkları unutturacak… Beyaza boyayacak kararmış kalbi… Siyahın üzerinde beyaz, bir işarettir çünkü… Sana iyinin parlayacağını gösterir… Hatta siyahın üzerinde daha çok parlayacağını…

Yeşil iplik ise solan umutları tazeledi… Eskilerin, unutulmuşların üzerine parlak bir yeşil iplikle birkaç iğne darbesi geçtim… Şimdi tomurcuklanacak o yeşiller…

Mavi makaradan aldığım iplik hayallerimin söküklerini dikti… Artık kaçıp gitmeyecekler… İçimde öylece gerçek olmayı bekleyecekler… Ne kadar zaman alırsa alsın… Gerçek olacaklarını bilecek ve bekleyecekler…

Ruhumun söküklerini diktim… İğne darbelerinin yeri sızlıyor… Ama iplikler ruhuma kaynayacak biliyorum…