İz bırakmak

Dünyaya gelişimizle ilgili dediler ki: doğa olayı....

Dediler ki: Tanrı ihsan eyledi...

Ve bir canlı, bir insan yavrusu dünyaya gözlerini açtı...

Her canlı gibi....

Büyüdü, gelişti.. Eğitildi,

Üretmeye başladı. Üretirken,

Düşünmeye başladı, düşünürken,

Kapasitesini genişleterek, mevcutlarını mayalandırmaya karar alırken,

Tekrar düşündü insanoğlu:

-Diğer yaratılmışlardan farklı olmam gerekiyor...Düşünce gücüm var, mantığımı sosyal çevre ve eğitimle klas yapabilirim. Yeni buluşlar bizim eserimiz., aklım var, cesaretim ve azmim var, eylem gücüm var... O halde durmak, bana göre değil!...

İşte bu bilinçle harekete geçer insanoğlu...O bilir ki, doğmuştur, hayatını devam ettirmek için biyolojik ihtiyaçlarını temin edecektir. Yuvasını kurup neslinin devamını sağlayacaktır ve ömür denilen süre bittiğinde bu dünyayı terk edecektir.

Bütün bunlar tüm canlılar için geçerli...Peki insan? İnsan farklı yaratılmış olduğuna göre farklı bir şeyler yapması gerekmez mi? Bu dünyayı terk edip gittiğinde arkasında "iz bırakmak, bir eser bırakmak" gibi meselâ...

Bu eser nasıl bir şey olmalıdır?

İnsanlar için hayırlı ve faydalı bir gurupta yer almalıdır. Uzun süre kişiler gönüllerinde minnet ve şükranla bahsetmelidirler. Bilhassa bilimle uğraşanların, insanlık yararına icatlarıyla bu konuda birinci sırada yer alacakları düşünülür.

Duruma göre;

Maddi olanaksızlıklar sebebiyle eğitimden yoksun kalan öğrencilere, burs vermek...

Hastanede bir oda döşemek...(fazlaca bir mâli yük getirmez)

Okul yapımına katkıda bulunmak.

Basılı yayın, kitap bastırmak. (Faydalı mesajları ihtiva eden kitabın içeriği tamamen kendisine ait olmalı, intihal olmamalı)

Ağaç dikmek,

Vatan ve millet yararına çalışmalar yapmak. Kesinlikle maddi karşılık olmadan... Sivil gönüllülük olayları, huzurevlerinde ve kimsesiz çocuklar yurdunda gönüllü çalışmalar yapmak gibi...

Tüm bunları gittikçe zorlaşan yaşam şartlarında maddiyat ile ilişkilendirmek hatalı olur. Şefkat ve özveriye dayandırılarak yapılabilecek olanlar da alternatif yol.

Birşeyler yapınca insan olmak kavramı kutsallık kazanıyor.

Birşeyler yapınca diğer yaratılmışlardan farklı olduğumuz kanıtlamış oluyor.

Birşeyler yapınca aradığımız huzura kavuşuyoruz.

Birşeyler yapınca kapımızda mutluluğu buluyoruz.

Niyetlenmek ve denemek başlangıçtır.

Tekil mutluluklar nereye kadar?

Gerçek mutluluklar "biz" olmanın içinde...

Gönüller dolusu selam ve sevgilerimle...

Yurdagül Alkan.