- Kategori
- Aşk - Evlilik
Kalbim koştu, düştü ve yine acıttı kendini.

Kalbimde yeni bir ''iz'' daha kaldı.
Bir çizik daha...
Yaram iyileşiyor, acıyor ama iyileşiyor, iyileşecek.
Bu da bitecek...
Her seferinde bi daha yaramazlık yapma diyorum kalbime, dinlemiyor beni, çıldırıyor, tutkuyu seviyor.
O çılgın hallerinde bende destek atıyorum çoğu zaman, hadi bi daha mı gelecen dünyaya beee!
Yaşa ama incitme diyorum kendini! (Ama çoğu zaman ben bile inanmıyorum kendi söylediğime).
Çünkü aşk hep acıtıyor o yüreği.
Her seferinde yine o acıyan yürek '' tamam bu sefer son, bi daha yaramazlık yapmıycam, aşk istemiycem, bana ne diyor'' ve ağlıyor çocuklar gibi:)
Her tarafı yara iziyle dolu, bazısı küçük bazısı büyük.
Ama ben biliyorum yine vazgeçmeyecek, biraz dinlenir sonra yine ister bu kalp.
Umarım bunu da atlatır ; artık ''aşık kalp'' lerden değil de ''inanan kalpler'' çıkar karşısına. Çünkü o da büyüyor ve sevginin temelinin inanmaktan geçtiğini öğreniyor zamanla...
Birbirine inananların yarattığı ''o büyük sevgiyi'' o da yakalayacak inşallah.
Sevgiyle yaratılan şu dünyada sevgisiz kalmasın hiçkimse....