Kalemimden dökülenler

Farkına vardıkça daha çok dönüyorum içime. Yaşadıkça daha bir azalıyor maneviyatlarım. İnandıklarım henüz yeşermiş bir ağaçtan düşen yapraklar gibi öyle vakitsiz öyle beklenmedik veda ediyor köküne. Bazen unutuyorum akıp giden zamanı, kimsesiz, sessiz ahşap bir evin içerisinde şömine başında sarı bir kedinin anneliğine sevinmek daha meşakatsiz geliyor. Kendimi orada hissediyorum. Bu mehtabın flu görüntüsü mutlu ediyor beni. Sesler akıp gidiyor kulaklarımdan ciğerlerime sızan oksijenin acısıyla bastığım o çığlıklar dokunuyor ruhuma. Sesler beni kimsessiz bırakıyor. Gün geçtikçe çıkarıp atıyorum üzerimdeki bütün fazlalıkları, yamalı birer işçi elbisesi misali. İnsanlardan başlıyorum pek tabi. Her gün birinin hayatından çıkıp gidiyorum sessiz ve sedasız. Çoğu fark etmiyor ince ince hayatlarına sızan yokluğumu. Tane tane damlayan bir kum saati şu ara zaman. Vakit dolduğunda olacaklar muamma. Umutlar baki halbuki. Hayaller baki. Mavinin en güzel tonunda bir deniz şimdi İstanbul. Ben en dibinde bir midyenin içinde. Mütemadiyen inziva da. Akıp giden inatçı bir zaman var suyun öteki tarafında. Bir kuş tutar gibi tutuyorum geleceği elimde. Heyecanım rengarenk bir tekne. Tesadüf sevmez yaradan. Unutma ZAS diyorum kendi kendime adının baş harflerinde kaderin. Kaleminde saklı sebatlar. Zamansız doğdun zamansız sever zamansız gidersin. Durma, bıkma, aldırma yaralarına, vazgeçme koş. Hiç durmadan akıp giden zaman denen çemberin tam ortasındasın. Sessiz ve sebatlı yaşa diyorum aynadaki yansımama. Kalemime dönüyorum sonra benden habersiz yazdıklarına. Bu yazı yarını meçhul kentlerin ülkesinde 20'li yaşlarda bir kadının kendi ruhuna üflediği nacizane bir mektup mu sadece yoksa saman altından yürüttüğü anlamsız hesaplaşmaların kalemine haykırışı mı? Aşk olsun bulana.