- Kategori
- Şiir
Kaybolan yokluk
Yanlışlarıma ağladığım boş bir gece daha,
Yine yıldızların beyazı akıyor siyahın içinden,
Sarhoşluğun en üst raddesinde acı çekerken
Neden mutsuz olduğumu unuttum konuşmaktan dertlerimi
Devrildim yere utanç damlalarını yudumlarken
Bir kez daha sildim hafızamdan kederimi..
Baş ağrısı yapan sessizlikteyken içinde suçluluk duygusu
Ve sesini duyma isteği içinden, artık dıştan ağlama vakti
Yüzleşmen için kendinle son durak bir merhaba ötede
İçinde ürperiş tuhaf, korku ve sıkkınlık dolu, ürkek gözlerinde
Pırıltı yok artık, yıldızların yerinde gecenin ta kendisi kalmış..
Giden gitmiş, olan olmuş, gözbebeklerin yerini yabancılar almış.