- Kategori
- Deneme
Kendimi senden kurtarmak
Dışarıda kar vardı.
Büyülü beyaz noktacıklar küçümen esintilerle cama dokunup yok oluyorlardı. İşte tam bu ara olmalı; benden daha yaşlı kanepenin dayanılmaz çağrısı ile içimin geçmesi, Daniel Quinn’in “İsmail”inin suratıma düşmesi ve uyuya kalmam.
Üşüyordum.
Hani gözümü açsam “seri ilanlar bölümünde yalnızca” o kitapta belirtilen “üç satırlık ilanla” karşılaşacaktım. Bu da ne deme; “bu üç satır yaşam boyu sürecek bir maceranın başlangıcıydı…” Hani bir uyansam daha tanışmamızın ilk sayfasında İsmail ile burun buruna gelecektim. Üşüyordum.
Bilirsin suratıma kadar çekerdim yorganı. Uyuduğumda dağılır, uyandığımda yine çekerdim. Benim düşlerim hep karanlık dünyamla ilgiliydi. Soluk almalarımı zorlaştıran o helezonik gel-gitleri hep sisli, puslu uzamlarda yaşardım. Bilirsin çok üşürdüm.
O gece çok kar yağıyordu. İsmail’e yeni başlamıştım. Ayaklarım yoktu. Göremiyordum ama yere basıyorlardı, hissediyordum. Yumuşak bir yol üzerindeydim. Süngerimsi loplukta. İçi hava dolu gibiydi. Yer çekimi yoktu. Ayaklarımdan başlamıştım kendimi aramaya, kaybolmaya; yavaştan kayboluyordum. En son düşüncem sen oldun beynimi yitirdiğimde. Yoktun.
Üşüyordum.
Kendimi senden kurtarmanın yollarını tam bu ara düşündüm.
Ölüyordum.
- Toplam blog
- : 340
- : 1591
- Kayıt tarihi
- : 10.03.08
Basınla ilgili bir kuruluşda çalışmaktayım. Uzun yıllar basınla ilgili konularda danışmanlık yapt..