Keşfedilmemiş bir okyanustu gözlerin...

Dünyanın keşfedilmemiş bir yerindeydi gözlerin.

Kimsenin uğramadığı, ilk ayak basanın ben olduğu bir yerdeydin geldiğimde.

Kaybolmuş, unutulmuş, kimsesizlikteydi gözlerin benimkilerle tanıştığında.

Çocuk saflığındaydı bakışların, dokunmamıştı kimse gözlerine, görmemişlerdi gözlerinden taşanları..

Sen bile tanımıyordun gözlerini, gözlerinin anlattığıyla ben tanıştım ilk kez.

Keşfedilmemiş bir okyanustun!

O okyanusta boğulacağımı bile bile yerleştim sana, orda kalmayı, dünyayı yok saymayı, sende olmayı, seni tanımayı diledim. Dünya sendeydi, dünya bendeydi, dünya BİZdeydi!!!

Her şeye karşıydı duruşumuz, yaradılışa karşıydık. Yaşamın getirdiklerine, olacaklara karşıydık. Aykırıydık!! Birbirimize aykırıydık ama bizdeydik.

Bize rağmen BİZ olmaya çalışıyorduk. Gözlerin tanıştı benimkilerle ve dünyaya katıldın. Dünya da başkalarının da olduğunu kavradın bende.

Sonra gittin! Sen yok sayılmış bir haldeyken varlığını kanıtladın bende.

Kanıtladığın anda da ilk vazgeçeceğin oldum.

Yeni hayat kazandırdım sana, kimlik kazandırdım, kendinle tanıştırdım seni ve sen gittin..

Kendinden yola çıkarak, beni de ekleyerek gidişine dünyayı keşfetmektesin şimdi.