Kulakların Çınlasın!..

Önce yollar girdi aramıza,

sonra yıllar…

Ayrı ayrı şehirlerde yaşaDık ,

ayrı ayrı yaşlaNdık…

...

Hani bir gün,

kanıksanmış bir ayrılığın hüznüne kafa tutup,

üç-beş kadeh rakının dibinde

yok saymıştık yaşanmamışları.

Hatırlamıyorum;

Mayıs mıydı aylardan, yoksa Haziran mı?

Şimdiki gibi anason kokulu bir ilkyaz akşamıydı işte...

Karşımda sen vardın ve yıldızlar yağıyordu gökten üstüme

O zaman da yıkanmış mıydı Ay denizde sere serpe?

O zaman da karşı kıyılar bu kadar ışıklı mıydı?

Şu kanun çalan adam, aynı adam mıydı? Aynı adam aynı şarkıları mı söylemişti o gece de?

Sahi o zaman da fal tutmuş muyduk şarkılardan?

Sen söyle; O zaman da hasret mi düşmüştü bana?

Anlayamamıştım, neydi beni sarhoş eden?

Şarkılar mıydı aklımı çelen, yoksa dokunamadığım ellerin mi?

...

Bu akşam yine,

sevdanın o vazgeçilmez penceresindeyim...

Yaşanabilecekken kaçırılmış bir aşkın anısına, biraz Akdeniz gönderiyorum sana…

Ve

        isminin dilimdeki mayhoş tadına aldırmadan,

bir tutam hatıra, bir ah,

bir de şarkı gönderiyorum…

“Kulakların çınlasın!”

***