- Kategori
- Anılar
Lütfen bekle, geleceğim
Bizim ailede askere gitme konusunda bir gecikme vardır. Anne tarafında otuzbeş yaşında abilerim daha askere gitmemiştir. Benim iki abimde ben askere gittiğimde daha askere gitmemişlerdi. Ben askerliğimi bitirdiğimde benden büyük abim 315’inci dönem olarak askerlik yapıyordu. En büyük abim halen yapmadı.
Yani askerlik konusunda gerek evde gerek anne tarafında bir ilktim.
2006 yılının Mayıs ayında, Ağustosta 311’inci dönem olarak askere gitme isteğimi belirtmek için şubemi aradım. Askerlik şubesinde ki memur; ‘hiç bir sorun olmadığını zaten bu sene askere çağıracaklarını belirtti’. Memurun bunu belirtmesiyle benim kalbimin atış hızının artması bir oldu.
TSK’yle kalplerimizin karşı karşıya olması beni heyecanlandırdı.
Bu şok hali geçtik ten sonra bu seferde farklı heyecanlar ve kaygılar başladı. Şimdi eşyalarımı nereye bırakacağım, nasıl olacak gibi kaygılar yaşadım; çünkü askere gitme kararı bir heyecanla başladı ve o günkü haberle kesinleşti.
Zaten hep büyüklerimiz askere gitmeyle evlenme işlerinin bir heyecana bağlı olduğunu söylerdi. Benim askere gitmem bir heyecanla başladı, inşallah evlenmem bir heyecanla olmaz.
Bundan sonraki süreç, bir erkeğin hayatında en önemli engeli olan; ama bittikten sonra sohbetlerinin odak noktası olan askerliğe başlama heyecanıyla geçti. O heyecan bende, evin en küçüğü olmama rağmen askere ilk gittiğim için gururla da karışıyordu. Abilerime, benden büyük kuzenlerime hava atıyordum.
Siz korumadınız ben koruyacağım bu vatanı! gibi naralar atıyordum.
Benim mesleğim gereği ya on gün acemi birliğinde kalıp eve gelmeden direk kısa dönem olarak usta birliğine katılıyorsun yada on gün geçtik ten sonra uzun dönem olarak kalırsan eğer, bir ayı orada tamamlayıp gelecek kura sonuçlarına göre usta birliğine gidiyorsun.
Benim mesleğime askeriyede çok ihtiyaç olmasından dolayı, uzun dönem alınıyorduk. Yani bir ay acemi birliğim olacaktı, sonra on beş gün izne ayrılıp usta birliğine katılacaktım.
O heyecanlarla, gururla aylar geçti ve acemi birliği için zaman geldi çattı.
Ben akşam yedi otobüsüne bilet aldım. Saat beşte evden servise binmek için çıktım. Tabi ki annem her zaman ki gibi, bizi yollarken ağlıyordu.
Anne diyorum ağlama zaten bir ay sonra görüşeceğiz. Altı üstü bir ay diyorum, dinletemedim. Hatta arkamdan çabuk gidip geleyim diye, su bile dökmeye kalktı. Anne diyorum ‘bak daha ne kadar çabuk gidip geleyim’. Zaten bir ay sonra görüşeceğiz. Başkasının anneleri sana kızacak, onların çocukları bir gidiyor bir kaç ay gelmiyor. Ben bak bir ay sonra geleceğim diye ikna etmeye çalıştım ama nafile, yine ağladı ve;
O suyu arkamdan döktü.
Sonra saat yedi de otobüse bindim ve ertesi sabah acemi birliğimi yapacağım yere ulaştım ve askeriyeye teslim oldum.
Tahmin ettiğim gibi askerliğim uzun dönem çıktı.
Askerliğimi çok güzel anılarla bitirdim; ancak,
Annemin ağlayışı ve benim arkamdan su dökerek uğurlayışı hiç gözümün önünden gitmiyor ve anneme bir ay sonra geleceğim deyişimi de hiç unutmuyorum.
Ben artık bir yere gittiğimde kimseye ‘bekle geleceğim’ diyemiyorum.
O boğazıma düğümlenen şey, o lafı bana dedirtmiyor.
Evet diyemiyorum; çünkü annemin döktüğü su gerçekten işe yaradı ben evime bir aydan önce geldim;
Bende kışlada başlayan şok hali, otogarda akrabalarımı görmemle devam etti.Otogarda akrabalarımı görünce hiç yanına gitmediğim ve kabul etmediğim düşüncelerim tam karşımda duruyordu.
Ben de akrabalarıma sarılmamla ağlama nöbetleri geçirmem bir oldu. Ben gelecektim ben onu yaşatacaktım. Daha yeni okulum bitmişti. Bu olamaz diyerek ve hıçkıra hıçkıra ağlayarak eve vardık.
Eve getirdiklerinde kapının önü arabalarla doluydu. Yukarı çıktım ve kapıyı ablam ve arkasında ki akraba kalabalığı açtı.
Ağlayarak ablama sarıldım.
Uzun zamandır konuşmadığız akrabalarımda oradaydı.
Evde herkes ağlıyordu.
Ben artık kimseye bekle geleceğim diyemiyorum.
Geldiğimde bulamama korkumu yenemiyorum.
- Toplam blog
- : 4
- : 494
- Kayıt tarihi
- : 29.07.07
İlk üniversite sınav sonucunu bana abim telefondan bildirdiğinde çok üzülmüştüm. Çünkü üniversitesin..