Madde bağımlılığı

Konumuz bağımlılık, fakat uyuşturucu, sigara ya da alkol bağımlığı değil bahsedeceğim. Bedenimize değil, cüzdanımıza zarar veren maddeler… Hatta konu edeceğim maddenin tanımlarından bir tanesini Türk Dil Kurumu "para, mal vb. ile ilgili şey" yazıyor. Maddeye önem vermek...

Her bir birey olarak hepimiz madde bağımlısıyız aslında, bunu kimse inkar etmesin. Tüketmenin sömürme sınırlarına dayandığı bir evren yarattık. Kırmızının yanına sarısını ekledik, çiçeklisi varsa çizgilisini istedik. Bu egomuza "dur" demiyoruz. Gözümüze hoş gelenleri, gönlümüze sormadan maddi imkanımız çerçevesinde, hatta zorlayarak satın alıyoruz. Üretime karşı değilim, gereksiz tüketimi engellemek olurdu tek amacım, elimde sihirli değneyim olsa idi...

Çağımızın beyinleri dur durak bilmeden tasarlıyor ve üretiyor. Hep değişiğini, yenisini, gelişmişini isteyerek betonlaşan bir yaşam ürettik aslına. Parkların, bahçelerin yok edilişi; ağaçların şekillerini, çiçeklerin kokularını, çimenin yeşilini unutuşumuzdur bizi maddeciliğe iten. Kendi ellerimizle yok ettiğimiz doğanın yerini, cicili bicili maddelerle doldurmaya çalıştık. Ürettikçe kapitalizm daha fazlasını istedi, aldıkça çemberinde kıskıvrak esir olduk. Hep daha güzelini talep etti ve sahip oldukça gözümüz, benliğimiz okşandı. Güzel maddeler görmek istedik, her elementi şekillendirip, renklendirdik. Tüm bunlar kötü mü? Takdir sizin! Sadece madde kirliliğine maruz kalıp, bağımlı olduk. İhtiyacımız olduğunu düşünmeden alıyoruz, çeşitliğin girdabında yok olup gidiyor, sonunda sahip olduklarımıza koyacak yer bulamayıp atmıyor muyuz?

Tüm bunları neden mi yazıyorum? Geçen gün Ortaköy’de dolaşırken, rengarenk, desen desen objelerin ışıltısında başım döndü. O tezgahtan berikine koşuştururken buldum kendimi. Her şeyin fiyatlarını sorarken silkelendim birden. Bunlara ihtiyacım var mı? Yoo hayır, hepsi vardı, farklı modellerde, farklı renklerde. Üstelik aldıklarıma koyacak yer de yoktu. Daha da önemlisi, artık moda diye bir şey kalmadığından yenilemeye ne hacet?. Fakat gene de bağımlılığıma yenik düşerek, soğuk olan hava ya da çok yağan kar için bir şapka aldım! Hem hemen her şeye baktım, hatta taktım çıkarttım.

Elimdeki son maddeyi yerine bıraktım ve oradan hızlı adımlarla uzaklaşarak, kendimi en yakın parka (ne mutlu ki, az da olsa gidebileceğimiz parklar var bu şehirde...) attım. Ve...

- Zaruri ihtiyaçlarım dışında hiçbir şey almayacağım.
- Varolanları, sadece göz zevkim tatmin olsun diye yenilerini satın alarak değiştirmeyeceğim,
- Doğal maddeler kullanarak, kendi üretimim hediyeler vereceğim çevremdekilere.
- Evde ne varsa hepsini gözden geçirip, gereksizleri elden çıkararak kendime daha çok yer açacağım.

Düşünceleri ile denizi izleyerek, bağımlılığımdan arınma hissi mutluluk verdi...