- Kategori
- Psikoloji
Merak ediyorum
Kimileri, hayatın merkezi olduklarını sanır, tüm davranışlarına yansır bu.
Onlar hayata değil, hayat onlara uymalıdır. Yaşadıkları her dakika, bireyseldir. Onlar için değerli olan yanlızca kendileri, kendi istekleri, kendi kuralları, kendi düşünceleridir.
Toplum içinde olmaktan, arkadaşlık etmekten, birşeyler için çaba göstermekten hoşlanmazlar. Bekletilmekten nefret ederler ama bekletmekten hiç sıkılmazlar.
Sorumluluk almazlar, daha çok sorumluluk verirler ve o sorumluluk yerine getirilmezse aslan kesilirler. İlginçtir, etraflarına psikolojik baskı uygularlar çaktırmadan.Yani istemeseniz de o baskıdan payınızı alırsınız.
En yakınlarının sorunları bile ilgilendirmez onları, yakınları diyorum ama gerçekte yakın hissettikleri var mıdır bilmiyorum. Uzaktır onlar, soğuktur.
Birşeyleri sadece yapmış olmak için yaparlar, içlerinden geldiği için değil.
Dünyada olup biten, kötü olaylar karşısında duyarsızdırlar, hiçbirşeye çok üzülmezler.Üzüntüleri bir anlıktır, peki sevgileri?
Merak ederim; bu insanlar sevgi duyuyor mu herhangi birşeye... Ya da sevgileri ne kadar gerçek?
Çünkü sevgi emek ister, fedakarlık ister, ilgi ister..., oysa bu kavramlar çok uzaktır onlara. Emeği de, fedakarlığı da, ilgiyi de hep karşıdan beklerler.
Tüm bunlara rağmen o insanları sevenler vardır, değer verenler vardır ama bu duyarsız tutumlarıyla, bencil tavırlarıyla o kadar incinir ki sevenler, birgün onları da kaybederler.
Merak ederim;
Sevgi duyar mı bu insanlar herhangi bir şeye?
Ve bir gün hayat akıp bittiğinde, geçmişe baktıklarında, gelecek diye bir kavramları kalmadığında, mutlu mudurlar?
Mutlu olur mu onlar?
- Toplam blog
- : 33
- : 2386
- Kayıt tarihi
- : 16.03.07
1970 İzmir doğumluyum. Yaşadığım bu şehire aşığım. Tipik bir kova burcuyum. Hayatı, doğayı, insanl..