Mustafa filmi

Sonunda Mustafa filmine gitmek bana da nasip oldu. Ortalığı tozu dumana katan film beni hiç şaşırtmadı. Anlamadım bu kadar insanın ayağa kalkma nedenini. Mustafa benim tanıdığım Mustafa Kemal’di. Fazladan ne eklenmiş anlamadım.

Söz gelişi girişte ve sona doğru gösterilen ağabeyinin mezarı sahnesindeki mistik havayı Atatürk görseydi Can Dündar'ı biraz eleştirirdi gibime geliyor. Ne o öyle? Nerde görülmüş kefen içinde ayakta duran bir ölü? Belgeselle ne alakası var bilemedim.

Yalnızlık kısmı mı sorun olan? Mutaassıp bir toplumun yaşamını etkileyen kökten değişiklikleri yapacaksın. Zaman zaman yalnız kalmayacaksın, olacak iş mi? Bu yalnız kaldığı zamanlar onun Türk dili ve tarihi araştırmalarının doruğa çıktığı dönemlerdir. Bunu da kitaplarla baş başa kaldığı tabloda çok güzel anlatmış Can Dündar.

Gönül ilişkileri mi eleştiriliyor? Onu da anlamak mümkün değil. Böyle karizma sahibi bir insan sıradan gönül ilişkileri mi yaşayacaktı? Gülerim buna. Hangi yaptığı iş kadın yüzünden aksamaya uğramış?

Kürt sorunu mu? Meclisin açılışını bir gün erteleyen adama eleştiri yapılmıyor da net olmayan bir konu üzerinde mi kıyametler koparılıyor? Böyle bir gerçeği onun görmemesi mümkün mü?

Daha önce yazdığım "Atam Şikâyetim Var" bloğumda da belirtmiştim. "Atatürk pragmatik bir yapıya sahiptir. Ancak ondaki bu faydacılık toplumsaldır." demiştim. http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=143569

Geriye ne kalıyor?

1) Filmin gösterime girmeden önce koparılan böyle demagojik yaklaşımlar filmin izleyici oranını arttırır. Can Dündar'ın böyle bir kaygısı var mıydı bilemiyorum. Ancak söylenti Can'ın parayı sevdiği. Para bu. Sevmeyenimiz mi var? Durum böyleyse Can amacına ulaştı sayılır.

2) Filmde Ata'nın insani yönü ön plana çıkmış. Bana kalırsa bu durumdan onu tabu yapıp onun maskesini kullananlar rahatsız olabilir. Eh efendim onlar da rahatsız oluversinler. Yeter artık bunca asalaklık. Onca milleti sen sokağa dök...

Benim filmle ilgili görüşümü sorarsanız; sıradan bir belgesel. Fazladan bir şey yok. Magazinsel...