- Kategori
- Gündelik Yaşam
Müzik ve ben
Müzik, O hayatımda ki en güzel şey, kendimi en iyi hissettiğim duygu. Kendimi bildim bileli şarkı dinliyorum ve her dakika şarkı söylüyorum. Onun bende ki yeri bambaşka...
Hayatta her zaman istediğimiz olamaz ve her türlü fırtınaya karşılaştığımız bu hayatta Bize herşey uzak, ama müzik bizim dizlerimizin dibinde. Onunla buluyorum hayatı, onun sözleriyle teselli oluyorum ve en önemlisi o benim yaşam tarzımı belirliyor...
Neler yok ki 'müzik'te!.. Ama en çok gözyaşı var. İnsanı içli içli ağlatan bir sızı, Karanlığın içinde varolan aydınlık, Suların usulca sahile dokunuşu. Dinleyeni kendine mübtela ediyor müzikteki nağmeler. Her müzik dinlediğimde bana hayatın olmazsa olmaz çilelerinin ne denli tatlı olduğunu hissettiriyor. En kuvvetli etkisi bu işte...
Bazen düşünüyorum da ben mi, bu kadar müziğe tutkuluyum yada herkez benim gibi müziğe bu kadar Aşık mı? kim nederse desin, ben şarkı söylemeyi ve söylediğim şarkıları herkezle paylaşmak istiyorum. Hiç kimse beni dinlememesine rağmen olsa bile. Bu o kadar kötü birşey ki, her şarkı söylemek istediiğim de hiç kimsenin dinlemediğinin farkında olmak...
Hayallerim var benim, küçüklüğümden beri asla dinmeyen ! Bir sahnem var ve ben o sahnede, kemanım elimde mikrofonuma içimden geldi gibi, tüm benliğimle ve sadeliğimle birlikte şarkı söylüyorum. Yıllardan beri hayallerimde sadece bu var. Senelerden beri hiç usanmadan kurduğum bu hayalin gerçekleşemiyeceğini bilmek ne kötü ! Geçenlerde gördüğüm Bir rüyamı hiç unutamıyorum, hergün o rüyanın büyüsündeyim. Hep çalmak istediğim O keman, rüyama girdi birkaç ay önce, resmen hayallerde ki gibi bir sis vardı ve sis'in hemen arkasında Keman kutusu ve onu görür görmez açılıyor kutu . Birgün kemanım olursa adına çok önceden koyduğum 'Sihirli Keman' çıkıyor ama işin kötüsü keman'ı elime alamadan gözlerimi açıyorum ve gerçeklerle bir kere daha karşılaşıyorum...
Bugün... bugünün hayatım boyunca unutmayacağım... İlk defa elime çalamadığım kemanı aldığım gündü. Elim'e almadan önce tereddütlüydüm ya onu elim'e aldığım an bir daha bırakamazsam diye. Ama bırakmak zorundaydım ! Çünkü O Keman benim değildi, ve sanırım hayatım boyunca hiç benim olmayacak.Elim'e almadan önce gözlerim doldu, ve akan bir damla gözyaşlamı sildim. Hem bugün, şarkıda söyledim, onca Kişinin önünde, İlk konserimi verdim ben içim rahat. Artık ölsem bile bir kere bile olsa O alkışı aldım, sesim güzel olmasa da...
Evet... Benim bir kemanım yok! bunu biliyorum ki hiç bir zaman olmayacakta. Keman'ı elim'e alıp, onunla ikinci kez ağlayamayacağım. Ve Hayallerimde ki, O Sahnede, elimde keman olmayacak ve ben doya doya şarkı söyleyemeyeceğim. O Kocaman alkışı alamayacağım.Ama olsun, zaten 'hafiften, inceden, güzelden, en beyazdan, kimse duymadan'' söylemeli şarkıları hep . Ben yine şarkımı hep söyleceğim, alkışı almasam bile, içimde hep ışık, kalbimde hep umutla...
- Toplam blog
- : 11
- : 1004
- Kayıt tarihi
- : 03.06.10
Elime kağıdı kalemi aldığımda herşey bambaşkaydı benim için, hayal kırıklığı, hayatın verdiği yıkıkl..