- Kategori
- Psikoloji
Ne bileyim ben -Azıcık sessizlik-
Bazen beynimin bir fişi olsa da çeksem diyorum.
O kadar çok ses ve gürültü varki duymak istemediğim.
Sizede oluyor mu bilmem ama ben bazen kendimden sıkılıyorum.
Sürekli bir makine gibi işliyor.
Sürekli çalışıyor.
Of bi sussa da huzur bulsam diyorum.
Genelde umutsuz ve karamsar yanım dırdır konuşuyor.
O kadar çok gevezelik ediyor ki güçlü yanım ortaya çıkıp "Heeeyyyttttt var mı ulan bana yan bakan!" diyor.
Herkesler inine çekiliyor.
Ama sanıyor musunuz ki bu uzun sürüyor.
Yüzsüz karamsarlık pörtlüyor gene.
Yüzsüz misafir.
Gitsin diye gözünün içine içine bakıyorum
Ama bana mısın demiyor.
Belki de suç bende fazla kibarımdır.
Kovsam en güzeli...
Ama gene bulur o velet giriş yolunu.
Bazen duyarız ya.
Herşey bizim elimizde.
Biz izin vermezsek hayata olumlu bakarsak falan filan.
Merak ediyorum onların da benim gibi bıktıkları misafirleri yok mu?
Yoksa benim beynim bu misafirler için heşey dahil beş yıldızlı otel kıvamında mı:)
Neyse ben şimdi uyucam.
Fişi çekmenin en pratik yolu bu.
Sevgiler, saygılar
Lale hem de beyazından:)
- Toplam blog
- : 37
- : 560
- Kayıt tarihi
- : 16.10.07
Yirmisekiz yaşında bir bayanım. Yüksek yapıyorum. Çalışmıyorum. Hayata dair yazmayı seviyorum. Yazma..