Ne mutlu insanım!

Ne mutlu cennet var ve ne mutlu yaşasın zalimler için cehennem!

- İnsanın kendi ırkıyla övünmesi kadar güzel bir şey yok. Hatta benim ırkım güzeldir, hoştur deme hakkına sahiptir. Lakin en güzel, en hoş benim ırkımdır deme hakkına sahip değildir ki bu faşistliğin en alasıdır. İşte bu insanlar için yaşasın cehennem.

- İslam’da, ırk, renk ve dil farkı gözetilmediğini, herkesin eşit olduğunu, namaz kılarken de rütbe ayrımı yapılmadığını gördüm. Müslüman oldum.(Thomas Clayton – Amerika)

- Allah’ın verdiği her şeyle övünmek ne güzeldir! Hatta övünmek gerek. Dünyevi makama sahip biri tarafından gelen hediye ile nasıl övünebiliniyorsa; Allah’tan gelen bir rızık ile övünmek kaçınılmaz olması lazım. Ey kendini insan olarak hisleyen! Şayet Allah’ın varlığından haberdar isen, ne diye kendini üstün tutmaktasın? Oysaki Allah’ın katında ne olduğunla üstünlüğün olmayacak, ne yaptığınla üstünlük sağlayabileceksin… Sen peygamber çocuğu olsan da Allah senin ameline bakmayacak mı? Nitekim Efendimiz (s.a.v) kızına: “Ey kızım namazın olmazsa, ben seni dahi kurtaramam.” Demiş.  EY ÂHMAK SEN NE DİYE DÜNYEVİ RIZIKLA ÜSTÜNLÜK SAĞLAMAYA ÇALIŞIYORSUN!

- Hayvanlar bile bir arada kalırken bir birilerine üstünlük sağlamazken; bu üstünlük hastalığı  es-i nas dediğimiz insanlarda görülüyor. Oysaki Allah kimseyi kimseden üstün yaratmamış.

- Ey insanlar, sizi, bir erkekle bir kadından yarattık. Birbirinizle tanışmanız için milletlere ve kabilelere ayırdık. Allah indinde en üstününüz, takvada en ileri olanınızdır.) [Hucurat 13]

- Müslümanlar kardeştir. Takva hali hariç, kimsenin kimseye üstünlüğü yoktur.) [Taberani, Ebu Nuaym]

- “Peygamberlerin sonuncusuyum, övünmüyorum, ben Abdullah’ın oğlu Muhammed’im(aleyhissalatü vesselam). Allahü teâlâ insanları yarattı. Beni insanların en iyisinde yarattı. Allahü teâlâ, insanları fırkalara [kavimlere, ırklara] ayırdı. Beni, en iyisinde bulundurdu. Sonra bu en iyi fırkayı kabilelere[cemaatlere] ayırdı. Beni, en iyisinde bulundurdu. Sonra, bu cemaati evlere ayırdı. Beni, en iyi evden [yani aileden] dünyaya getirdi. İnsanların en iyisiyim. En iyi ailedenim. Kıyamette, herkes sustuğu zaman, ben söyleyeceğim. Kimsenin kımıldayamadığı vakitte, onlara şefaat ediciyim. Kimsede ümit kalmadığı bir zamanda, onlara müjde vericiyim. O gün her iyilik, her türlü yardım, her kapının anahtarı bendedir. Liva-i hamd benim elimdedir. İnsanların en hayırlısı, en cömerdi, en iyisiyim. O gün emrimde binlerce hizmetçi vardır. Kıyamet günü, Peygamberlerin imamı, hatibi ve hepsine şefaat edici benim. Bunu öğünmek için söylemiyorum. [Hakikati bildiriyorum. Hakikati bildirmek vazifemdir. Bunları söylemezsem, vazifemi yapmamış olurum.]

- Kimsin sen? Başındaki Şeytanın kırbacıyla har vuru harman savuruyor ve raks edip duruyorsun. Bu sarhoşlukta civarındaki insanların ahvalini unutup gidiyorsun. Hem sen ne biçim bir mahlukatsın ki kendine istemediğin bir şeyi çevrendekileri reva görüyorsun? Gerçekten de sen nasıl bir ahmaksın?

- Solduğun havanın, üstünde yürüdüğün yerin, yediğin nimetlerin, hatta senin bedeninin sahibi olan Allah’tır ki sen kim oluyorsun da bu nimetleri diğer insanlardan esirgemektesin. Ey bedbaht varlık! Allah’tan kork.