Neden boşanıyoruz?

Her şey emek istiyor. Evlendiler ve sonsuza kadar mutlu yaşadılar ancak masallarda okunuyor. Sonsuza kadar mutlu yaşanması bir hayal olsa da tek bir günü veya haftayı bile mutlu yaşamak bir bedel ödemeyi gerektiriyor. Sevgi bir heykel gibi hep ortada durup seyredilmiyor. Bir bitki gibi sürekli bakım, sevgi, zaman ayırmakla ancak çiçek açıyor, güzel kokular saçıyor.

Genel olarak yapıldığı gibi, evlendikten sonra nasıl olsa evlendik ve benim eşim oldu, her şey tamamlandı, son noktasını buldu diye görülen evlilikler zaman içinde tükeniyor. Bir taraftan tüketen olumsuzluklar yaşanırken, yerine konulacak pozitif ve olumlu şeyler aranıyor, sevgiyle, saygıyla, emekle, zaman ayırmakla, romantizmle beslenmeyen evlilik soluyor sararıyor. Sonra da eşler tarafından büyük bir şaşkınlıkla “Ne Oldu Bize “ deniliyor. Adım adım gelen ayrılık aylarca yıllarca görmezden geliniyor, vurdumduymaz bir tavırla olmaz bir şey edasıyla yıllar geçiyor. Zaman evliliğin aleyhine işliyor. Tüm suç zamanınmış gibi, kimse sorumluluk almıyor. Zaman baş suçlu kabul ediliyor. “Neydik ne olduk” cümleleri dillerden dökülüyor.

Aile dışı hayatımızdaki kişilere verilen emek, önem, sabır, yumuşaklık, en yakınımızdakilere gösterilmiyor. Şimdilerde çok moda terimlerden biri olan “kaliteli vakit geçirmek” atlanıyor. Aile olarak hissedilen her vakit çok değerliyken, herkes bireyselleşmeyi tercih ediyor. Evin hanımı, ev işi yapıyor, dizisini izliyor. Evin beyi, kendine ait dünyasında, internette sörf yapıyor. Çocuklar kendi kendine büyüyor. İster kabul edelim, ister reddedelim, aile kavramı giderek yok oluyor.

Kendimize gelip bizim için en değerli olanları kaybetmeden önce, onlara sarılmanın, onlara zaman ayırmanın, sevgimizi göstermenin, birlikte bir şeyler yapmanın ve aile olarak hissetmenin tam zaman gibi gözüküyor. Hayat ancak ailemizle, sevdiklerimizle beraberken gerçek anlamını buluyor.