- Kategori
- Şiir
Nefes
O nefes alırken, ruhum çekiliyordu.
Aşk, huzur limanına ilerliyordu.
Karanlık aydınlık oluyordu.
Oysa bedenim, çırıl çıplak yanıyordu.
*
Bir adam, yanı başımda nefes alıyordu.
Bir kalp. damarlarımdan fırlarcasına çarpıyordu.
Aşk, bacadan çıkan bir duman gibi etrafa yayılıyor.
Gözleri, unuttuğum çocuk yüzümü hatırlıyordu.
- Toplam blog
- : 40
- : 729
- Kayıt tarihi
- : 02.12.11
İçten, samimiyet abidesi, dobra, pratik fikirli :) ..