Okullardaki tek tip giysi...

Okullarda tek tip giysinin kaldırılacağına dair söylentiler, kimilerini sevindirirken, kimilerini de tedirgin etmeye başladı.

Sevinenler; “tek tip giysi küçük yaşta çocukları koşulsuz itaate zorlamakta, oysaki biz düşünen, araştıran ve sorgulayan kişilikli insan yetiştirmeliyiz.” diyorlar.

Ve benzer gerekçelerle tek tip giysinin, vakit kaybedilmeden, okullardan kaldırılmasından yana olduklarını söylüyorlar.

Konu üzerinde görüş belirten bilim çevreleri ise;

“Kıyafet serbestîsi halinde, çocuk en sevdiği kıyafetini giyebilecek. Bu durum çocuğa öz güven verecek ve kendisini daha iyi hissedecek.” diyerek, serbest kıyafeti destekliyorlar.

“Okullarda kıyafet serbest bırakılmasın.” diyenlerin başında bu giysileri üreten firmalar ve bunların bağlı oldukları birlikler gelmekte.

Türkiye Esnaf ve Sanatkârlar Konfederasyonu Genel Başkanı Palandöken, bir süre önce konu üzerine yaptığı yazılı açıklamada; serbest kıyafete, şimdilik karşı olduğunu belirtmişti.

Nedenlerini de ''Serbest kıyafete geçilmesi demek, on binlerce kişinin işsiz kalması ve binlerce işyerinin kapanması demektir.” ifadelerliye dile getirmişti.

Ve devamla; “Bu tür uygulamaların kararı 2-3 yıl önceden verilip, esnafa bildirilmelidir ki, esnaf önlem alsın. Yoksa trilyonlarca zarar kaçınılmaz olur.”demişti.

Görüldüğü üzere, karşı düşüncede olanlar, “zamanlama” üzerinde durmakta ve uygulamaya geçilecekse önceden haber verilmesini istemekteler.

Bu konuda Palandöken’e katılmamak, mümkün değil. Ancak sırf esnafımız zarar etmesin diye, uygulamayı tümden rafa kaldırmak da yersiz.

Mantıklı olan; uygulamaya geçilecekse, süresinde ilgili esnafa bildirimde bulunmak ve esnafın önlemini almasına olanak tanımaktır.

Yani “ne şiş yansın, ne de kebap” Doğrusu da bu değil midir?

Öte yandan, “Serbest kıyafet, öğrenciler arasında “zengin-fakir” farklılığı oluşturur ve psikolojik sıkıntılara yol açar.” şeklindeki eleştiriler, temelsiz ve yersizdir.

Çünkü benzer uygulama, yıllardır AB ülkelerinde yürürlükte ve “statü” farklılığı yaratmadığı da bilinmekte.

Aksine bu durumun, çocuğun yetişmesinde “özgüven” oluşturduğu, bilimsel verilerle ispatlanmış durumda.

Buna rağmen sudan sebeplerle uygulamaya karşı çıkıp, ayak diretenler; bilmeyerek de olsa ülke çocuklarına haksızlık yapmış olurlar.

Burada esas iş, Milli Eğitim Bakanlığı’na düşmekte. Bu konudaki boş söylentileri önlemek adına çıkıp, gerçeği kamuoyu ile paylaşması gerekiyor.

Yoksa boş lafların sonu gelmez ve “daha bu hamur çok su alır.”