- Kategori
- Şiir
Onlar
Bu gün Dünya Kadınlar Günü.
Erkek egemen dünyada sömürülen tüm kadınlara ithafen, yıllar önce yazdığım bir şiiri paylaşmak istiyorum.
ONLAR...
Tarihe geçmeliydi onlar,
Bir elinde su,
Bir elinde ateş.
Bir elinde gül kokusu,
Bir elinde aş.
İçi buruk, gözleri donuk,
Yüreği yanık.
Hülyalarına ermeliydi onlar,
Kim koydu akları sırma teline,
Kim verdi dikenleri narin eline,
Yine de kabusların yerine
Toz pembe düşlerini saldılar.
Sevgiye boğulmalıydı onlar,
Dudağında sessizlik
Kalbinde çığlık,
Tertemiz alnında
Puslu karanlık,
Doğum sancını kimler çekti
Kamburlaşmış insanlık.
Çözülmeyen sihir gibiydi onlar,
Emek verdi, sicim sicimdöktü ter,
Gönlünün dili oldu eller,
Birşeyler beklediler
Anlamadı ötekiler.
Çiçeklerden ördüğü sepetine,
Kristal içinde ağu koyup
Dediler ki "bal şerbeti"
İçti, içti, içti...
Cam fanustan yüreğini
Fırlattılar yere,
Gidemedi ağlamaktan öteye.
Zümrüd-ü Anka olmalıydı onlar,
Kaf dağında saraylar,
Cennet olmalıydı döşekleri,
O istemedi;
Kurmamalıydı uzak düşleri,
Etiyle, kanıyla, canıyla
Kendisi süsledi başka düşleri.
Emsalsizdi, bütünüyle güzeldi,
Dağ doruklarındaki kar,
Gelincik tarlalarında bahar,
Duvar diplerinde yediverendi,
Bir ayak ezdi,
Bir el kopardı,
Bir yel savurdu.
Toprakla dosttu,
Yeniden açtı, hep açtı,
Koklanmaktı arzusu,
Yaşamaktı umuru.
Tarihe geçmeliydi onlar,
Bir elinde sevgi,
Bir elinde tevazu,
Bir elinde yenilgi,
Bir elinde arzu.
İçinde özlem, içinde hayal,
İçinde uhde.
Bir tarafı malup,
Bir tarafı muzaffer.
Gönülden sevilmeliydi onlar.
Katıksız sevilmeliydi onlar...