Örtmenim Örtmenim

Her insanın unutamadığı güzel şeylerden birisi de ilkokul öğretmeni olsa gerek. Hepimizin kalbinde ve hafızasında başka bir yeri vardır ilk öğretmenimizin. Anne babamızdan yeni ayrılmış onların sıcaklığını, ilgisini onda bulmaya çalışmışızdır. Kimi zaman okula gitmemek için direnen, kaçan, saklanan bizler alıştıktan sonra isteyerek gitmeye başlamışızdır. Eğer evden ayrılmaya alışmışsak okula gitmek, arkadaşlarımızla ve öğretmenimizle zaman geçirmek isteriz. İlkokulun bütün insanlar üzerinde farklı bir etkisi vardır. Unutulmayan anılarımızın bir kısmı da ilkokul yıllarında gerçekleşmiştir. Bu anılarımızı belirli zaman geçmesine karşın hala unutamamamızın nedeni, herhalde ilk olmalıdır. Yaşadığımız birçok olayı ilk defa gerçekleştiriyor ve ona alışmaya çalışıyorduk. Benim unutamadığım bir ilkokul anısı ise; öğretmenimin benim ellerime, çarpım tablosunu ezberlemediğim için cetvelle vurarak bana korku vermeye çalışmasıdır. Annemin de öğretmenimle anlaşarak bu olayda katkısı olduğunu düşünüyorum. İlkokuldan sonra ortaokul derken lise, özel dersler, kurslar, dershaneler, koçlar, antrenörler…  İnsanın hayatında birçok öğretmeni oluyor. Her biri bize bir şeyler kazandırma çabası içerisinde olan bu insanları, bizimle olan diyaloglarına göre, ya çoktan unutmuş oluyoruz ya da her zaman hatırlayarak onları anıyoruz. Eğer sizin de unutamadığınız öğretmenleriniz varsa, onların bu özel günlerini kutlamalı ve mutluluklarını onlarla paylaşmalısınız. Bu davranışınız onları sevindirecek ve eski günlere döndürecektir. Öğretmenlerimizin değerini, birlikte olduğumuz süre içinde anlayamasak bile, onlara karşı olan son ödevimizi yerine getirerek, onları bugünlerinde yalnız bırakmayalım.

Nejat Kozan