Patdanakdan

Nasılda çıktı “dan, dan, dan ” Bir yürekte, büyük hezimet.

Derin, geçmeyen ve yakan.

İlk “dan” sesiyle başladı her şey. İlk dan’la sesler öldü, ikincisinde yürek geçti sınırdan, üçüncüsünde Ben. Üçten sonrakini duymadım.

Duymadınız değil mi sizde !..

Yere düşen zamandı oysa son “dan” sesi ile.

Zaman düştü yere. Kırıldı, koptu.

Geri getirelemedi bir daha eski haliyle bugüne.

Nasıldan çıktı bütün hikaye !..

Nasıl olmuştu, bir bağ kopmuştu… Bir kıyamet bünyede, sessizce.

Can küsmüştü birden bire aniden bir seste.

DAN diye tek hücreleri ile bölünerek çoğalırlar emin olun sizde. Düş yakamdan.

Sıradan, tutunamadan. Git buradan… Daha da vardır, bir yerlerde kıyısına, köşesine destekler

Yapılıp yerinden oynatılmamış… Ve sonra el aman deyip bir kağıt üzerine bırakılacak olan pattadanaktan.

Jülide ÖNCEL/ 01.10.2007