Sanal Kabir!

Sonbahar! Omuzları çökmüş bir adam! Daha dün doğmuş ve annesini kaybetmiş bir erkek bebek! Mevlût Serhat! Ağabeyi iki buçuk yaşındaki Mehmet Ümit!

Ve ablaları! Anadolu’nun bağrında, komşulardan gayrı onları teselli eden yok!

Hoca durgun, düşünceli, eşini kaybedenin ağzını bıçak açmıyor!

Kardeşlerin en büyüğü ısrarlı, ananın en son sözlerine o şahit!

“ Baba n’olursun annemi İzmir’e götürelim! Beni buralarda bırakmayın diye yalvardı!”

Baba sessiz! Din görevlisi aynı zamanda komşu amca!

“Kızım etme eyleme! Mevta bekletilmez! Toprağı onu buralara çekmiş! Bebek aç ağlar! Ona bir sütana bulmak gerek! Buralar da vatan toprağı! Bırak artık ağlamayı! Sus! Babana yardımcı ol! Görmüyor musun halini?

Bir yazı okudum! Hatırıma düştü içimi yakan bu anı!

Neden yerlerini değiştirmek isteriz?

Sizler artık öldünüz! Sayfalarınız başka kategoride toplanmalı!

Aramızda; kendi yerlerinde yaşasalar olmaz mı?

Aklımıza öyle esti! Taşınsınlar! Bu mudur vefa?

Diğer bir arkadaşımızın yazısından esinlenerek kampanyalar düzenlemek, bana pek de samimi gelmedi açıkça! İlhami’nin daha önce aklı neredeydi? MB göç edenlerin; bizlere bıraktıklarını yok mu etti? Silip bir kenara mı attı?

Konu kıtlığı mı yaşıyoruz? Belki de fikirler karaborsa!

Satırlarıyla, yâd eden bizlere yeniden hatırlatan arkadaşımızın, blog yazısı finale ulaşmadı, hiç olmazsa bunu bekleseydi ince fikirli arkadaşımız!

Paylaşmak diyoruz! Uyguluyoruz! Sözü bitmeden, kimsenin elinden mikrofonu almıyoruz! Bazı kaideler vardır! Kanun kitabında yer almaz! Herkes bilir ki öyle yapılmaz!

Ben bu “Sanal Kabir” olayını tasvip edemiyorum!

Çünkü yüzeysel! Bir anlık bir kıpraşma! İyi düşünülmemiş!

Sakin kafayla gözden geçirilirse; nedenleri bulmak hiç de zor değil!

Sevgili Yazarım! Yazarlarım! Farklı düşüncelere saygı duyarım!

Fikrimi açıkça ortaya koymaktan vazgeçemem!

Kendime de saygı duyarım!

6.6.2008 Cuma

İZMİR