Şehrim..

Sanki hiç yaşamamış gibiyim bu büyük şehirde..Bu yollar, caddeler, her metrekaresini bildğim yollar yabancı gibi bana..Ya da ben onlara yabancılaştım kimbilir..

Yaklaşık 4 sene sonra döndüm şehirime.. Yosun kokan denizime bakmayalı çok olmuştu. Değişen benmiydim acaba ..

Yoksa şehrim mi değişmişti..Kederlerimin doruğa ulaştığı bir zamanda ayrıldım şehirimden. Nazan Öncel "gidelim buralardan" diyordu güzel sesiyle . Sanki aşk şarkısı fısıldıyordu kulağıma..

Evet gittim..Geldim..Kazançlarım oldu bu gidişimle. Yalnız gittiğim gri Ankara'dan kalabalık geldim. Tanrı'mın bana lütfu Ata geldi hayatıma..Oğlum..Aşkı tanıdım soğuk Ankara'da. Gri şehir Ankara rengarenk oldu benim için..

Uzaktan baktığım İstanbul beni çağırıyordu hep..Ama ben sanki yeni göç edecekmişim gibi heyecan duyuyordum..Koskoca şehir ! Umut dünyası.. !

Dolaşmaya nereden başlayacağımı bilemiyorum..Sanki yarın dönecekmişim gibi telaş içerisindeyim. Bir o kadar da yavaş davranıyorum. Tadını çıkartmak istiyorum sanki..Bu şehrin ışıklarını, gürültüsünü, kaosunu öyle özlemişim ki..Kulaklarım patlayıncaya kadar gürültünün ortasında durup dinlemek istiyorum !

Vapura binip martılara simit atmak istiyorum..Her gün bir turist edasıyla gezmek isitiyorum. Ankara'da iken öyle bir liste yapmıştımki kendime..Ama daha başlayamadım açıkçası turuma !

Doğduğun yer mi doyduğun yer mi ?..Bu soruya cevabım hep aynı olacak ! Doğduğum yer ! Yani benim şehirim..Benim aziz İstanbul'um !!!