- Kategori
- Şiir
Sen çoksun da...

bu kentin kirli sularına bıraktım solgun baharları
papatya leşlerini
pahalı lokantaların mum ışıklarını
mayıs yaralarından damıtıp kırmızıyı adını aşka yazdım
bundandır temmuz küllerinin katmer katmer gül açması
bu kentin kalabalığına bıraktım yaşam telaşını
trafik ışıklarını
mağaza vitrinlerini
üşümelerime kesildi bulutlar
ölümü durduramadım elbet ama sevgi açtım
kalemim hüzne sağır
alnım dudaklarını özlediğinde
şiir kağıtlarına yalnızlığı sarıp tutuşdurdum
gecende yıldız dediğin benim kıvılcımlarım
bu kentin suları halâ kirli
aşk; bir gece vakti arınır gülüşünde
sen çoksun da…
İstanbul avuçlarıma toplanır