Severim (V)

Çaya petibör bisküvi batırmayı sevenlerdenim. Sevenlerden mi dedim, "bayılanlardan" demeliydim. Kolay gözükür ama zordur petibör-çay ilişkisi. Çay çok sıcakken batırmamalı. Yoksa bardağın içinde dağılır bisküvi. Ya da dağılmaz ama bardaktan çıkarıp ağzınıza götürürken yarı yolda ıslak kısmı kopup dökülür. Çay çok sıcakken çok az ucundan batırmayı severim. Başka da bir yolu yoktur petibörü çaya banmanın.

Olmayacak şeylerin olmasını serverim. Tahminlerin tutmamasını ve fakat insanların tahmin yürütmekten vaz geçmiyor oluşlarına bayılırım.

Kaktüsleri severim. O aksi ihtiyarların buruşuk yüzlerine ve ellerine benzeyen gövdelerinin içinden nasıl ve ne şekilde çıktığını anlamadığım harika çiçeklerine bayılırım. Mucizedir o çiçekler. Dikenlerinin elime batmasından sonraki hafifi yanma hissi de çok hoşuma gider. O hafif yanma hissi beni çocukluğuma götürür. Dikenlerin ayaklarımı çizdiği ve hafiften kanattığı o güzel günlere.

Yola çıkmayı severim. Eve dönmeyi severim.

Sonbahar serinliğini severim. Okul servislerini izlemeyi, rengarenk ve cıvıl cıvıl yeni çantaları, sulukları ve beslenme çantaları ile geçip giden ama geçip gitmek istemeyen çocukarın sürüyen ayaklarını izerim. O çocuklardan birisi olayım isterim, elim annemin elinde. Sonra fark ederim ki zaten onlardan birisiyim. Sevinirim.

Adaçayının kokusu...

"Severim" yazarken ki ruh halimi severim. İsterdim ki o ruh halini saklayacağım bir kabım olsun. Ne zaman ihtiyacım olsa çıkarıp giysem o halimi. O halim halleder tüm halsizliğimi.

K.

IV http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=49096
III http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=38106
II http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=20097
I http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=18131