- Kategori
- El Sanatları
Sevgi ilmekleri
Örgü örmeyi ilkokuldayken öğrendim. Ailemdeki bütün kadınları örgü örerken görmüşümdür çocukken. Henüz trikoların taşralara yayılmadığı yıllardı. Trikoyu bırakın, Antalya'da yün satan yer bile yoktu da, annem büyük şehirlere giden tanıdıklara yün ısmarlar, bize kazak, ceket, hatta manto örerdi.
Örgü örmek bir sevda gibidir. Bir türlü vazgeçemez insan sevince. Bendeki de bu tür bir sevda işte.( Hem sevda, hem de gerçek bir terapi, ruhu arındırma seansı gibi.) Annemin ördüğü yetmezmiş gibi, derslerden arta kalan zamanlarda kendime ceket, bere örerdim. Yıllar geçince çocuklarım için bir şeyler örmeye başladım. Daha sonraları el örgüsü değerini yitirdi, ben de örgü işini azaltarak başka işlerle ilgilendim.
Gün geldi, el örgüsü eski değerini bulmaya başladı yavaş yavaş. Bendeki örme sevdası tekrar başladı. Eskisi gibi zor modeller, kesmeler, arttırmalar yerine, dümdüz bir modelle rengarenk yünlerden atkılar örmeye başladım, ama ne örmek...Kış boyunca kaç atkı ördüğümü sayamaz olmuştum. Tabii bu ördüklerimin birkaç tanesini kendime ayırıyor, arta kalanını sevdiklerime hediye ediyordum.
Daha sonraları kermeslere yardım olarak örmeye başladım atkıları. Parayla alıp verdiğiniz bir nesneden daha çok manevi doyuruculuğu var emek verdiğiniz bir örgüyle yardıma katılmanızın.
Geçen hafta babamın yöneticiliğini yaptığı sitedeki apartmanların girişlerine yapıştırılmış pusulalar dikkatimi çekti. Antalya / Mazı Dağı'ndaki Prof. İhsan Koz İlköğretim İlkokulu öğrencileriyle ilgili bir duyuruydu bu. Küçük Kızlar Hentbol Takımı Türkiye birincisi olmuş, İsveç hükümeti öğrencileri İsveç'e davet etmiş. 25 Aralık gidiş tarihleri. Öğrenciler için, bot, giyecek vs konusunda bir yardım çağrısıydı pusuladaki.
Ne yapabilirim diye düşününce aklıma ilk gelen şey atkı örmek oldu. En severek ve en hızlı ortaya çıkarabildiğim örgü atkıydı çünkü. Çocuklar da 9 - 13 yaşları arasındaymış, iki oturuşta bir atkı örmek mümkündü.
Ülkemizi temsil edecekler diye kırmızı-beyazlı yünler aldım. Bayramı atkı örerek geçiriyorum. O tarihe kadar kaç tane yetiştirebilirim, bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var; her ilmeğe sevgi ekliyorum, sonra diğer ilmeğe geçiriyorum. Yüzlerce sevgi halkasından ortaya şirin, kırmızı-beyaz bir atkı çıkıyor. Küçük kızlar sevgi dolayacaklar boyunlarına diye seviniyorum şimdiden. Tabii birer de eldiven alacağım atkılara uyan renkte.
Var mısınız kış boyunca uzaklardaki çocuklara atkı örmeye, sevgi ilmekleriyle boyunlarını süslemeye?
- Toplam blog
- : 261
- : 2212
- Kayıt tarihi
- : 23.07.07
1954 Antalya doğumlu ve Antalyalı'yım. Ülkemin ve özellikle bu şehrin sevdalısıyım. Sanatın pek çok ..