Sevgiden yoksun bıraktıklarımız

Bekliyorlar..

Sevdiğimiz halde söyleyemediğimiz..

Söylemeyi ertelediğimiz..

Söylediğimizde yeterince anlatamadığımız…

Anlatmaya çalıştığımızda gözlerinin içine bakamadığımız..

Gözpınarlarında biriken yaşları göremediğimiz..

Ya da gördüğümüz halde hissetmediğimiz..

Titreyen ellerinden korktuğumuz..

Boğazında düğümlenen kelimelerden kaçtığımız..

Sabahlara kadar ağladığını bilip de uyuyabildiğimiz…

Gözlerinde ışıldayan sevgisini hafife aldığımız..

Paylaştığımız her şeyin kutsal bir ayin olduğunu anladığımızda soğuk bir kilisenin karanlık dehlizlerine kaçarak kurtulduğumuzu sandığımız..

Duyduğumuz her hüzünlü melodinin yarattığı dünyanın içinde boğulduğumuzu sandığımız ve yanıldığımızı ancak şarkı biterken anladığımız..

Bulunduğumuz yerden geriye doğru baktığımızda aslında çok yetenekli bir ressamın bize bağışladığı tablosundaki o olağanüstü gülümsemeyi göremediğimiz..

Kalabalık bulvarlarda, bu acayip itiş kakışın ortasında gözlerimiz hayatın herhangi bir noktasında karşılaştığında birbirimizi kucakladığımız..Kucaklarken bunu ifade etmediğimiz..

Telefonda sesini duyduğumuzda çok mutlu olduğumuz, ama “çok mutlu oldum” diyemediğimiz..

Yaşadığımız her şeyin tanığı olduğunu bildiğimiz halde bunun ne hissetirdiğini oturup sabahlara kadar anlatmamız gerekirken, anlatmadığımız..

Sevgiden yoksun bıraktığımız insanların bir intikamı mı acaba hayat..?

kategoriden rastgele blog getir

Toplam blog: : 38; : 191
Kayıt tarihi: : 23.01.15

Hayat üzerine aklımdaki her şeyi buraya yazıyorum. ..

Hüseyin Apaydın

17 Nisan '15

Sevgiden yoksun bıraktıklarımız

Yazdığım Kategoriler