Sevgililer Günü'nü kıskanmak

Yarım yamalak yaşamlarımız içinde yarımları yarınlara umutlarla yüklemek, yüklerimizi omuzlarımızdan ne kadar hafifletebilir ki? Umutsuz olmuyor ama beklentilerimiz bizim nefes almamızın sebebi. Sonlarını bilmediğimiz, sonuçlarını kestiremediğimiz durumlar karşısında elimizde var olan tek sermaye yarınlarımız. Yarın ola hayrola demez miyiz çıkışı olmayan noktalarda? Deriz. Hem de öyle büyük bir umutla söyleriz ki. Olmaz kimi zaman istediklerimiz ama asla yılmayız beklemekten, yaşayacak yarınlarımız olduğu sürece umutlarımız hep olacaktır. Ne güzel.

Şu karlar bir bitsin kısmetse olur, hele bir o gün gelsin günün sahibi var bir kapı açılır nasıl olsa, önümüzdeki bahara bakarsın biri çıkar karşıma, ……… uzar gider cümleler yaşanılan zamana ve duruma göre uyarlanarak.

Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz demişti değil mi Özdemir Asaf? Paylaşılmadığı gibi acısını bilerek arttırıyor kim olduğunu bilmediğim insanlar. Bütün mağazalar kırmızılara bezenmiş, gülen sevgi dolu gözlere sahip, özellikle seçilmiş güzel insanlar birbirlerine sevgiyle bakıyorlar televizyon ekranlarındaki reklamlarda. Uzun yıllar boyunca yalnızlıkla yaşayınca umudumu kestiğim günlerde ben de “Geldi mi gitmez, ısrarcıdır yalnızlıklar” demiştim. Ama hiç bir şey sonuçsuz değil, yalnızlıkların da bir sonu vardır mutlaka. Vardır değil mi? Olmalı, olmak zorunda, olsun lütfen…..

Yeni yıl geldi, yeni bir eve taşınacağım, kimbilir belki ellerimi tutan biri, o zaman üşümez ellerim şimdiki gibi. Sevgililer günüymüş, çok da umurumdaydı sanki. Para tuzakları bunların hepsi, sevgilinin, sevgililiğin günü mü olur? Sevdiğin varsa, yüreğinde zaten açar sevda gülleri. Hem de yılın bir günü değil her günü.

O gülleri suya koy, su kirlenir değiştirmek lazım, güller kurur, kuru gülleri kitap aralarında biriktir bunlar çok alengirli işler zaten. Boşver, ben dalında severim çiçekleri. Şubatın asıl önemi cemrelerin bu ay içinde düşecek olmaları. Belki de bu yıl cemreler benim yakınımda bir yerlere düşer. Belki yüreğime... Havaların ısındığı, bahar dallarının açtığı zamanlar, tam sırtımdan bir ok saplanır, hain olmayan biri tarafından kalbimin ortasına.

Ağız dolusu günaydınlar, kocaman gülümsemeli hoş geldinler söylerim diyorum yaşanan gün saatine göre ama söylediğime de değmeli bunları söylediğim adam. Gözünün içine baktın mı içi titremeli insanın sevgiden, kırmaktan korkmalı ki bu fiziki değil aşkını kaybetme korkusu olmalı tamamen. Onunla maç seyretmezdim asla, ben maç izlemekten nefret ederim ama maç sahasını da dar etmezdim inanın. Ama o da adam gibi olmalı ki zırlamayayım sinirden vara yoğa. Üstüne düşenleri yapsın, ben kimsenin sorumluluklarının hiç birine talip değilim. Yeter ki gel, ben seni de yıkar ütülerim diyen varsa orada durun yalandır söylenilen o an inanın.

14 Şubatmış, yesinler abartılı senaryolarınızı. Olmazsa olmasın bir sevgili çok da umurumdaydı. Bir yastık da itişe-kakışa, didişe-didişe ama özellikle canlılığını hiç kaybetmeyen sevginiz yüreğinizde, sevgilinizle birlikte kocarsınız inşallah.

Size sevdanın yolları, yalnızlara muhabbet-i züğürt. Benim çenem yoruldu. Ben kendi adıma yalnızlığı yarınlara yükledim, bakalım kaç gün dayanabilecek tek başına? Belki o zaman anlar yalnızlığın neler getirdiğini de çekilir gider hayatınızdan ummadığınız güzel ve tez bir günde.

Bakmayın siz benim kıskanç hasetlik dolu konuşmalarıma. Sevin sevgililerinizi kırmadan-hırpalamadan-acıtmadan düzgünce.

O kırmızıya bulanmış bulamaç sevgililer gününüz de kutlu olsun ayrıca.

Çok önceleri değil sadece bir kaç yıl önce yazılmıştı bu yazı. Şimdi, henüz sevgisinden bıkmadığım bir adam var yanımda, süresi ne kadar bilemediğim. İkinci Bahar dizisinin Ali Haydar karakterinin yakışıklısını istemiştim bir duamda vakti zamanında, kabul saatine denk getirmişim anlaşılan. Umut, güzel dilekler, olmazlar tam onikiden vuruyor kimi zaman, sakın dilemekten vazgeçmeyin. İster sevgilili ister sevgilisiz hepinizi sevgiyle selamlıyorum.

Canımın çekirdeği, yukarıdaki resimde bir şey yazıyor ya, işte onu senin için seçtim.