- Kategori
- İlişkiler
Simurg Kadın

Işık! Kocaman bir ışık huzmesinde sakin ve emin kulaçlar atıyorum şimdilerde. Göz kamaştırıcılığın derin sükunetine bıraktım kendimi. Hayatın akışına kapıldım. Yormuyorum, yorulmuyorum; tüketmiyorum, tükenmiyorum.. Huzurun iliklerime işlemesine müsaade ediyorum bugünlerde. Çırpınmıyorum. 'Ben'im, olduğum gibi ve tam olarak, 'ben'im; 'kendim' im.. Kendime karışıyorum her geçen gün; damla damla, acelem yok! Yetişmeye çalışmıyorum bi' yerlere.. Endişe ve tedirginlik taşımıyor artık ruhum. Bedenim derin bir gevşeme evresinde. Atıyorum usul usul biriktirdiklerimi zihnimin karanlık dehlizlerinden. Arınıyor benliğim yudum yudum.. 'Ben' e dönme yolculuğumun tadını çıkarıyorum.. Güçleniyorum.. Güçlendikçe maviye dönüyorum.. Sis perdesi aralanıyor, aralandıkça kıpırdıyor içim. Kıpırdadıkça yenileniyorum. Çıkmaz sokak hüzünlerini, paslanmış sevdaları, yırtılmış sayfaları, yürek sızıntılarının damağımdaki acı tadını, gözlerimdeki kederi, kulaklarımdaki yakıcı haykırışları, zihnimin en kuytu köşelerine dahi saklanmaya çalışan sahte kareleri, kanayan yaralarımı geride bırakıyorum.
Gülümsüyorum hayata. Göz kırpıyorum karşımda beliren yepyeni bir kadına. Ona yaklaştıkça eriyorum içinde. Adım adım eritiyor beni..
Simurg Kuşu benim şimdilerde; yeniden doğmak üzere olan, küllerinden..