- Kategori
- Mizah
Solohan kiralık katil tuttu
Ah beni delibaşım… Nerden yazdım şu “ Benim penceremden görünen” isimli blogu. Ne geldiyse bu blogtan dolayı geldi başıma…
Önce arkadaşlarımdan yavaş yavaş yazılarını istemeye başladım. Baktım bu yazı isteme işe hem arkadaşlarıma zor olacak, hem de beni uzun süre oyalayacak… Düşündüm ve şu çekilmez sıcaklarda arkadaşlarıma bu eziyeti yapmayayım dedim. Söylediklerim yazıp gönderir, söylemediklerimin de yazılarının linkini veririm diye düşündüm… Ah düşünmez olsaydım…
Blogu yayınladım ama birde bana sorun… Sevinçliyim. Çünkü arkadaşlarımı kendimce birkaç güzel cümleyle anlattım. Küçük bir hediye olsun istedim. Ama baktım yazı uzadıkça uzuyor bende ikinci bir blog yazarım dedim. Bu fikirden de vazgeçtim. Kararsız bir insan olmak ne zor şey Allah’ım… Unuttuğum arkadaşlarımdan da özür diledim…
Ama ismini yazmayı unuttuklarım arasında öyle biri vardı ki, bunu kolay kolay kabulleneceğe benzemiyordu… Gelen mesajda diyor ki; “Seda, tüm sevdiklerinle vedalaş. Çünkü tuttuğum kiralık katil yarın gelecek senin memlekete. Yarın işin bitecek.”… Aynı zamanda Fulya’ya da söylemiş. “Fulya, kuzeninle vedalaş. Son akşamınız” diye… Ah deli kafam, Solohan unutulur mu hiç? Cezamı biraz ağır veriyor… Ah Solohan ahh… Eşek kovalasın seni emii….
Gece boyu uyumadım. Hemen yaylada olan ailemin yanına gidip ellerini öptüm, vedalaştım. Ayrılırken anneme dönüp “Anne ben ölürsem çok ağlama” diye tembihledim. Gece boyu uyumadım. Kalkıp tüm sevdiklerimi aradım. Hepsiyle tek tek vedalaştım… Kimse bir şey anlamıyordu. Çok çalışmaktan kafayı sıyırdığımı düşünenler bile olmuştur.
Sabah olmuştu. İşe gitmek için hazırlandım. İçimden dedim ki kendime; “Aferin Seda. Sen doğru olanı yapıyorsun. Son gününde bile çalış. Patronuma mektup bırakmalıyım. Ben öldükten sonra tüm paramı anneme versin. Altın gününe katılır kadıncağız”… Gün boyu bekledim. Gelmedi kiralık katil… Bana eziyet ediyordu Solohan…
Çıkış saati gelmişti. Yolda çaresizce ilerliyorum. Birazdan bir silah sesiyle kanlar içinde kaldırımda yatacağımı düşünürken, biri omzumdan tutup durduruyor. Daha önce hiç görmediğim bir adam. “Tamam” diyorum içimden… “Her şey bitti. Katilim karşımda”… Soğuk soğuk terliyorum ama ne çare… Zaman geldi işte…
Adam sinirli bir ifade ile diyor ki; “ Abla Solohan diye bir adamla anlaştık. Kredi kartına 12 taksit yaptım. Kimseye yapmam ama adam ikna etti işte beni. Üstelik kartın üzerindeki isimde kendine ait değildi. Annemin dedi ama ben inanmadım. Kimin olursa olsun bize para gerek.” Merak ettim tabi…Hemen sordum “ Ne yazıyordu o kartın üzerinde”… “Fulya ….” Yazıyor deyince kafamdan kaynar sular döküldü. Kuzenimle birlik olup beni öldüreceklerdi. “ Sonra limit yetersiz gelince elden taksit yaptık. 4 ayda ödeyecekti. Ödemedi”… Ay şimdi gülsem mi ağlasam mı anlayamadım. Bizim Solohan ev sahiplerine yaptığını kiralık katile de yapmış… Ah be arkadaşım bu adam katil, hiç ev sahiplerin gibi olur mu?
Adam diyor ki; “Abla seni öldürecektim ama adam taksiti ödemedi. Gel şu fiyata anlaşalım. Sen ilk taksiti ver. Ben gidip bu adama öldüreyim”…
Heyyyyy.. Solohaaaaaaaaan. Napim şimdi ben seni. Göndereyim mi bu adamı üzerine?
- Toplam blog
- : 194
- : 1525
- Kayıt tarihi
- : 04.08.06
1981 yılında aslında istenmiyor olsam da geç alınan karardan dolayı hayattayım:)) Haritacıyım ve işi..