- Kategori
- Güncel
Son Osmanlının son yolculuğu...
Osmanlı Hanedanı'nın yaşayan son üyesi Ertuğrul Osman Efendi, bugün son yolculuğuna uğurlandı.
Sultan Ahmet Camiinde öğlen namazından sonra kılınan cenaze namazına kalabalık bir cemaat katıldı.
Sürgünü yaşayan 37 Hanedan üyesinin sonuncusu da böylece terk-i dünya eyledi...
Gurbet ellerinde sefalet içerisinde yaşayan Hanedan üyelerinin sonuncusunun kendi ülkesinde ve kendi insanları öünde son yolculuğuna çıkması, onlara yapılan büyük haksızlığın ve Türke yakışmayan vefasızlığın bir nebze de olsa telafisi oldu.
Hanedanı deviren "devrim", hanedan üyelerine hiç de hak etmedikleri bir davranış sergilemiştir. Yıllarca ülkelerinden uzak, yoksulluk içerisinde yaşamaları bir yana; kendi ülkelerinden transit geçişleri bile yasaklanmıştı.
Toplumlarda ve devletlerde devamlılık esastır. Ama bu "esası" Cumhuriyet pek de kaale almamıştır. Cumhuriyet kurucuları, rejimin korunması konusunda aşırı bir kıskançlık göstermiş ve altı yüz yıllık büyük bir hanedanın, artık her hangi bir şey yapmaları mümkün değilken bile, adını tarihten kazımak istemiştir.
Yanlış olan buydu. Dünya tarihinin en büyük imparatorluklarından birini kurmuş ve altı yüz yıl gibi rekor denebilecek bir süre, adalet ve barış içerisinde yönetmiş bir hanedanı yok etmek ya da yok saymak, en azından, tarihe karşı saygısızlık olmuştur.
Krallıkları ve imparatorlukları devirerek yerine Cumhuriyet ve Demokrasi inşa eden Avrupa ülkeleri, sembolik anlamda da olsa, krallarını veya kraliçelerini baş tacı ederken, bizim kendi ecdadımıza bu denli "düşmanca" tutum içerisine girmemiz anlaşılır bir şey değildir.
Bugünün insanları bile, Osmanlıya çok şey borçludur. Üç kıtaya yayılmış topraklarımızdan ve kaybetmek için çok şey yaptığımız itibarımızdan geriye kalan ne varsa, onları da Osmanlı'ya borçluyuz.
Tarihte eşine az rastlanır bir vefasızlık ve inkar politikalarını, ne yazık ki, bizler yaptık. Devlet sistemimizi değiştirdik diye, devlet büyüklerimizi yok saymamız, hatta onları yok etmek için, elimizden geleni ardımıza koymamamız gelecekteki nesillere izah edilebilir bir şey değildir.
Geçmişini yok sayanın, geleceği olmaz. Bugün son Osmanlı Ertuğrul Osman Efendi'ye, hiç değilse, ölümünde yapılan bu vefa, umarım ki, bizi onlar nezdinde de Allah katında da bağışlamaya bir vesile olur.
Koca bir ömrü sürgünlerde geçiren "son Osmanlı" nihayet kendi yurdunda ve kendi atasının yanında toprağa verilmiştir.
İnşallah bu küçük vefa örneği bile, bizim kendi tarihimize yabani bakışımızın bir dönüm noktası olur.
İnşallah, son Osmanlı, her şeye rağmen, biz vefasız torunlarına hakkını helal etmiştir!..
Allah, son Osmanlı Ertuğrul Osman Efendi'ye de, yurtlarından yuvalarından çok uzaklarda yoksulluk ve perişanlık içerisinde ölen diğerlerine de gani gani rahmet eylesin!...
Sultan Ahmet Camiinde öğlen namazından sonra kılınan cenaze namazına kalabalık bir cemaat katıldı.
Sürgünü yaşayan 37 Hanedan üyesinin sonuncusu da böylece terk-i dünya eyledi...
Gurbet ellerinde sefalet içerisinde yaşayan Hanedan üyelerinin sonuncusunun kendi ülkesinde ve kendi insanları öünde son yolculuğuna çıkması, onlara yapılan büyük haksızlığın ve Türke yakışmayan vefasızlığın bir nebze de olsa telafisi oldu.
Hanedanı deviren "devrim", hanedan üyelerine hiç de hak etmedikleri bir davranış sergilemiştir. Yıllarca ülkelerinden uzak, yoksulluk içerisinde yaşamaları bir yana; kendi ülkelerinden transit geçişleri bile yasaklanmıştı.
Toplumlarda ve devletlerde devamlılık esastır. Ama bu "esası" Cumhuriyet pek de kaale almamıştır. Cumhuriyet kurucuları, rejimin korunması konusunda aşırı bir kıskançlık göstermiş ve altı yüz yıllık büyük bir hanedanın, artık her hangi bir şey yapmaları mümkün değilken bile, adını tarihten kazımak istemiştir.
Yanlış olan buydu. Dünya tarihinin en büyük imparatorluklarından birini kurmuş ve altı yüz yıl gibi rekor denebilecek bir süre, adalet ve barış içerisinde yönetmiş bir hanedanı yok etmek ya da yok saymak, en azından, tarihe karşı saygısızlık olmuştur.
Krallıkları ve imparatorlukları devirerek yerine Cumhuriyet ve Demokrasi inşa eden Avrupa ülkeleri, sembolik anlamda da olsa, krallarını veya kraliçelerini baş tacı ederken, bizim kendi ecdadımıza bu denli "düşmanca" tutum içerisine girmemiz anlaşılır bir şey değildir.
Bugünün insanları bile, Osmanlıya çok şey borçludur. Üç kıtaya yayılmış topraklarımızdan ve kaybetmek için çok şey yaptığımız itibarımızdan geriye kalan ne varsa, onları da Osmanlı'ya borçluyuz.
Tarihte eşine az rastlanır bir vefasızlık ve inkar politikalarını, ne yazık ki, bizler yaptık. Devlet sistemimizi değiştirdik diye, devlet büyüklerimizi yok saymamız, hatta onları yok etmek için, elimizden geleni ardımıza koymamamız gelecekteki nesillere izah edilebilir bir şey değildir.
Geçmişini yok sayanın, geleceği olmaz. Bugün son Osmanlı Ertuğrul Osman Efendi'ye, hiç değilse, ölümünde yapılan bu vefa, umarım ki, bizi onlar nezdinde de Allah katında da bağışlamaya bir vesile olur.
Koca bir ömrü sürgünlerde geçiren "son Osmanlı" nihayet kendi yurdunda ve kendi atasının yanında toprağa verilmiştir.
İnşallah bu küçük vefa örneği bile, bizim kendi tarihimize yabani bakışımızın bir dönüm noktası olur.
İnşallah, son Osmanlı, her şeye rağmen, biz vefasız torunlarına hakkını helal etmiştir!..
Allah, son Osmanlı Ertuğrul Osman Efendi'ye de, yurtlarından yuvalarından çok uzaklarda yoksulluk ve perişanlık içerisinde ölen diğerlerine de gani gani rahmet eylesin!...
- Toplam blog
- : 1645
- : 822
- Kayıt tarihi
- : 19.01.08
Edebiyat, kamu yönetimi ve gazetecilik tahsili... 27 yıllık eğitimcilik hayatından sonra emeklili..