- Kategori
- Gündelik Yaşam
Sonbahar
kızıl-pembe
Sonbahar yazmanın mevsimi; yere yazılan bir çuldan, kaleme…
***
Kış geliyor ya, tüm canlılarda gizliden telaş yaşanır. Kazlar, ördekler, bıldırcınlar kuzeyden akar gelirler buralara. Leylekler geçen gün gittilerdi güneye. Kuzeyden güneye akar bu mevsim hayat. Kıştan kaçanlar; buz kesmiş soğuğu oralarda bırakıp bir tutam sarı güneşe özlem kanatları; çırpar, çırpar çırparlar.
Mevsim sonbahar oldumu, mevsimlerin sonuna doğru kalem kıpırdanır. Kağıt arar yazgısını anlatmak için. Kağıdını bulan kalem, akar beyaz yüzünde kağıdın.
Geldiğinde sonbahar, güneş önce öğleyin ikindiye kadar doğar batar günün içinde, eylülün başında. Günler geçer uzar gün günün içinde; rüzgar değiştirir yönünü; yönü sonbahara doğru döner. Gün geceye gidecekken kızıl-pembe sonbaharı müjdeler.
Sonbahar kadındır.
Uğruna binlerce kitaplar yazılan, şiirler düzülen.
Kadın şiirdir, sonbaharın güneşi ondan kızıl-pembedir.
Şiirler bu mevsim kızıl-pembedir.
Öğlenin sonbahar güneşi… ruhumun nazlı aynası; pırı pırıl. Işık sel olur, içinde zaman kaybolur; sel sularında bir görünür bir kaybolur. Sonbaharda zaman bir vardır bir yoktur.
Bir varmış bir yokmuş derken ikindinin yakıcı serinliğinde eser poyraz. Kuşlar yeni evlerini yaşlı kuşlardan görür öğrenirler. Leyleklerle vedalaşalı bir ay olur.
Akdeniz ışılanır, yıkanır güneş lacivert denizde, deniz beyaz ışılanır.
Sonbahar yazmanın mevsimidir. Romanlar sıraya dizilir, şiirler altın kakmalı sandıklarından kımıldar; kalem ararlar.
Ve tüm bunlar yaşanırken insana bakar kuşlar; ne garip yaratık bunlar der kuşlar, hiçbir şeyden habersiz, ne göç, ne kıpırtı onlarda, her günü aynısı yaşarlar; zaman kıpırdanır.
- Toplam blog
- : 470
- : 551
- Kayıt tarihi
- : 28.08.06
Ateşten denizleri mumdan gemilerle geçmeye" benzer hayatımız. Mutlaka mavi gökyüzü görünecektir. Gid..