- Kategori
- Psikoloji
Şüphe
Hangi yüz benim, hangi yüz şüphenin?
Mesela, benim sevdiğim kadar sevdiklerim de beni seviyorlar mı?
Yalom, böyle bir şey yok değil mi? ( Ne diyor bu adam!? Nasıl bir şey?!)
Bildim!...
Böyle bir şey olamaz!...( Şey, şey şey şeyle örtülüyor her şeyi?!)
Hep biri, birini daha çok sever ve hep biri az sevilen kalır. ( İyi, sen de kaşımaya devam et duyguları.)
Yalom, bunlar hiç yer değiştirmezler mi?
Kültüre göre, bak işte orda, yolda yürüyor, toprağa, coğrafyaya, tarihe göre, Galata'da saçlarını tarıyor, insana...yer değiştirebilirler bunlar. ( Çok parantezli gülüşler her isteyene.)
Şüphe duyuyorum ya da onu bile beceremiyorum!?
Duyamıyorum!...
Bence kimse derinlemesine bakmıyor; yaşamıyor önce kendini, sonra ötekini, diğerleri....
İstanbul örneğin; benim ona bağlı olduğum gibi bağlı değil bana şehrim! Onun aşığı çok! O anlaşılabilir. Lakin yakın çevrene bakınca, onlardan kendine dönünce....neler oluyor!...
Bir insan bir başka insanı neden daha çok sever ya da bu "daha çok" sevgiye ihtiyaç duyar öteki?
Yalom, yok mu böyle bir bakış açısı? ( Matematikte olabilir de, hayatta, boş ver be bayat ekmek yeme!)
Belki bu konuda daha cesur olmalı. Zamanla ve zamanın yardımıyla o da olur belki.
1. Not: Eskisi gibi değil, gerçi biz eskiyi babamızdan biliriz, onun da babasından ama, galiba hep aynı, aynıyız.
2. Not:
Şüphe,
şak!
üzerimizde geziniyor
(bu ne rahatlık!)
pok pok,
bak hele,
heee diye.
Evet,
(hayır demek isterdik)
şüphe,
gerçeğimiz,
aynı yaşam gibi,
ölüm aynıyız.
Ş.Y.
Yalom, böyle bir şey yok değil mi? ( Ne diyor bu adam!? Nasıl bir şey?!)
Bildim!...
Böyle bir şey olamaz!...( Şey, şey şey şeyle örtülüyor her şeyi?!)
Hep biri, birini daha çok sever ve hep biri az sevilen kalır. ( İyi, sen de kaşımaya devam et duyguları.)
Yalom, bunlar hiç yer değiştirmezler mi?
Kültüre göre, bak işte orda, yolda yürüyor, toprağa, coğrafyaya, tarihe göre, Galata'da saçlarını tarıyor, insana...yer değiştirebilirler bunlar. ( Çok parantezli gülüşler her isteyene.)
Şüphe duyuyorum ya da onu bile beceremiyorum!?
Duyamıyorum!...
Bence kimse derinlemesine bakmıyor; yaşamıyor önce kendini, sonra ötekini, diğerleri....
İstanbul örneğin; benim ona bağlı olduğum gibi bağlı değil bana şehrim! Onun aşığı çok! O anlaşılabilir. Lakin yakın çevrene bakınca, onlardan kendine dönünce....neler oluyor!...
Bir insan bir başka insanı neden daha çok sever ya da bu "daha çok" sevgiye ihtiyaç duyar öteki?
Yalom, yok mu böyle bir bakış açısı? ( Matematikte olabilir de, hayatta, boş ver be bayat ekmek yeme!)
Belki bu konuda daha cesur olmalı. Zamanla ve zamanın yardımıyla o da olur belki.
1. Not: Eskisi gibi değil, gerçi biz eskiyi babamızdan biliriz, onun da babasından ama, galiba hep aynı, aynıyız.
2. Not:
Şüphe,
şak!
üzerimizde geziniyor
(bu ne rahatlık!)
pok pok,
bak hele,
heee diye.
Evet,
(hayır demek isterdik)
şüphe,
gerçeğimiz,
aynı yaşam gibi,
ölüm aynıyız.
Ş.Y.
- Toplam blog
- : 650
- : 412
- Kayıt tarihi
- : 07.06.07
İzmir. Aşk ve Şiir. Müzik. Kitap. Varlık ve Sözcükler ve .... ..