- Kategori
- Psikoloji
Süslü kelimeler sığındığımı gizler...
www.corbis.com
"Süslü cümleler" demişti bir arkadaşım; belli ki üzerinde uykuya yatmışım..
Uyanmaya yakın bulunca kendimi, baktım şöyle bir; "ah ne çok sevmişim sizi"...
Ve en fazla da bunu söyleyiş biçimimi...
Fakat ne our yine de siz, bu gecelik israrcı olmayın bana...
Çünkü; her ne kadar sevsem de sizi, varamayacağım yanınıza bu defa...
En az, en yalın, en sade, en keskin yanım kadar siz benken...
Nasıl olur da, sevmem ben sizi ?....
Gücenmeyin bana ne olur...
Dudaklarım dokunmak istemiyor bu gece teninize...
Ellerim uzanmıyor...
Başım sizden yana dönmüyor işte...
Yapamıyorum...
Yapamıyorum işte...çünkü, "süslü kelimeler sığındığımı gizler"...
İstemiyorum bunu bu gece...
Kaçınmayacağım çünkü bu defa söylemekten...
Gelin yanıma ve duyun işte, siz de...
"Sığınmak istiyorum" yalınlığın koynuna ...
Hatta bundan da öte, sadece "onun olacağım" ben bu gece...
Gönüllüyüm buna, belkide uzun aradan sonra ilk defa...
Korkmaktan, korkmadan...
Acımdan, utanmadan...
Zayıflığımdan, kaçmadan...
Yaşamın bana bu ara getirdiklerinden; alenen ve gerçekten ne kadar da burkulduğumu süslü kelimelerle gizlemeden...yalın, basit, sıradan...
Bazen yeniden gün ışıyana kadar, benden yıldızlarını bile esirgeyen o gökyüzü saatlerinde kalacağım ...
Ve en sade...
Ve o en arsız...
Ve o en bencil yanlızlık hallerinde...
Isız bir köşede, dizlerini karnına doğru hani bir cenin regresyonuyla çektiğinde...
"Kendindeki o gizlenmiş kendinle" yüzyüze gelişlerinde...
Karşılaştığıyla insan, belkide bu defa ilk kez kendine böylesine aşina...
O karşılaşma hallerinde, yüzleştiğinle önce ölesiye dövüşülse de...
Vuruşma anlarında açığa çıkan gerçeğin o tutku dolu, o kan kırmızı, o durulmak bilmez enerjisiyle...
varılır ya hani...dövüşürken nasıl olupta ulaşıldığı pekte bilinmeyen ihtiraslı sevişmeler denizine...
İşte bu, öyle bir gece...
Bir adım geride kalın bütün süslü kelimeler...
İhtiyacım yok bu gece.... benden başka bir şeye..
İnsan olmanın birbaşka yüzünü keşfediş saatlerdir o kişininin...
Ve işte "insan" dediğimiz varlık; asıl o gök saatlerinde insanlaşır...
Ve orada, birbaşınalığından bedelini ödeyipte tekrar kazanırken kendini; kazandığı yine kendinden aldığı kendidir...ve geri alırken kaybettiğini sandığı yanını, yaraladığı da sardığı da kendi olacaktır...
Kanayan yanını kendine duyduğu güven ve inancıyla pansuman yaptığı o sessiz ve o yıldızsız gök saatlerinde büyür işte insan...Ancak böyle büyüyütürüz ya, kendimizden çıkardığımız o yeni kendimizi....
Sizi hep sevdim süslü kelimeler...
Bazen dilimden bazen de parmakuçlarımdan, dökülürken...
Gideceksiniz diye, korkmadan...
Bitersiniz diye, huzursuzlanmadan...
Hep var olacağınızdan bir an olsun şüphe duymadan...
Gün oldu bana, bir görünmezlik pelerini giydirdiniz...
Duyguların net, ancak bir o kadarda keskin şekilde ifade edilişlerin; o çarpıcı dokunuşlarından beni çekip sizler gizlediniz...
Gün oldu; daha elimden çıkmadan kırbaç gibi şakladınız yüreğimde...
O zamanlarda bile, yetişip yine siz şevkatli dokunuşlarınızla beni iyileştirenlerdiniz...
Gün oldu, kabuledilişi en zor yaşanmışlıkları hayat, soğukkanlılıkla bir rutine dönüştürmüş halde sürerken önüme...
İmdadıma yine, siz yetiştiniz...
Tüm bu sunulanları; o soğuk metal sefertasından çıkarıp, yemek aynı dahi olsa biraz olsun ılıtıp, zarif bir sunumla servis ederken... yemem gerekenleri sizler, çok daha hazmedilebilir kılanlardınız...
Gök saatleri, bahar ekinoksunu vururken...
Dünya, gecemle gündüzümü denklerken...
Sizler, içimdeki çoşku ve hüzün ikizlerini dengeleyenlerdiniz...
Nasıl sevemem ki sizi...
Beni ben yapan değerleri yansıtabilmemde siz, en büyük hazinemdiniz...
Fakat yine de; bir gecelik olsun bana müsade...
Ve şimdilik izninizle...
Sevgi ve ışıkla,
Ayna
13.12.2007
- Toplam blog
- : 268
- : 1969
- Kayıt tarihi
- : 15.09.06
Var olan her oluş ve bozuluş hakkında gözlem, tahlil ve sonuca varma sürecindeki yolculuğumu, siz..