Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

13 Aralık '07

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
653
 

Engelleri kaldırın

Engelleri kaldırın
 

Her sabah uyanıyorum, dizüstü bilgisayarımı alıp evden çıkıyorum, beyaz dolmuşlardan birine biniyorum. İndiğim yerde beni umutla bekleyen, eğitim için sabahın erken saatlerinde uyanan engelli çocuklr var. Aslında engelli değil onlar, birçoğu dışarıdaki insanlardan çok daha duyarlı. Onların engeli zihinlerinin veya vücutlarının istedikleri gibi işlemeyişi. Bizimki işliyor da ne oluyor? Her sabah cinayet ve tecavüz haberlerini, dolandırıcılık hikayelerini okuyan biz değil miyiz? Okuduklarımız tıbben “normal” olarak nitelendirilen insanlar.

Daha önce engelli çocuklar hakkında hiçbirşey bilmezken işe girdikten sonra sanki dünyam değişti. Dışarıdaki “normal” insanlardan sonra karşımda düşünebilen, sürekli gülümseyen, öpen, sarılan insanlarla birlikte olmak bana kimin normal kimin engelli olduğunu öğretti. Hayat da böyle değil mi, sınav zamanı belli olmayan uzun ve zorlu bir ders gibi...

Psikolog ofisimin masasına her oturuşumda aklımda iki soru işareti beliriyor: İşimi seviyor muyum? Başarabilecek miyim? Irvin Yalom isimli ünlü bir terapist insanların korkusunu belirsizliğe bağlıyor. Belki de bu yüzden kimse beklemekten hoşlanmaz, ve tabi gelecek kaygısı diye birşey de var günümüz şartlarında.

Soruların cevabını bulamadım. Düşünüyorum, soruyorum, arıyorum... Her gün masanın diğer tarafında umutlu gözler bana bakıyor. Siz gözleriyle yardım isteyen birisini gördünüz mü? Böyle zamanlarda kır zincirleri diyorum kendi kendime. Kır ki özgürce hareket et, yardım et, bir hayatı değiştir.

Her sabah uyanıyorum, dizüstü bilgisayarımı alıp evden çıkıyorum, beyaz dolmuşlardan birine biniyorum ve her gün yeni bir savaşa çıkıyorum. Kimse bilmese de ben kendimin efendisiyim.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

Bu blog Editör'den Öneriler alanında yayınlanmıştır

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Sizi geç tanıdığım için üzgünüm. Gittiğim tüm sosyal hizmet kurumlarında gözlerimin aradığı bir profilsiniz. Yüreğinizi koymuşsunuz bu işe. En azından bu yazınızdan ben onu hissettim. Engelli bizleriz. Onları engel görüp, sevgisiz, mağdur duruma düşürerek kahramanlık egomuzu tatmin ediyoruz. Lütfen para hırsına kapılıp, insani duygularınızı kayabetmeyin. Bu gün binlerce psikolog, psikiyatr,pedagog ve fizyoterapist var. Sorarım size kaç tanesi gönüllü olarak günde 1 saatini bu insanlara ayırıyor ? Sağlık ve sevgiyle kalınız. Nurcan

Nurcan Çelik Yalun 
 17.11.2008 12:18
Cevap :
Teşekküğr ederim, malesef işimden ayrılmak "zorunda" kaldım. Özel bir kurum olduğu için yönetim sorunları hep ön planda oluyordu. Genel düzene bakarsak Türkiye'de bu alanda çok büyük bir boşluk var. Umarım biran önce bir denetim mekanizması yaratılır (?) da biz de işimizi düzgün bir şekilde yapabiliriz. Kİmsenin önünde engel yok, bizim görevimiz bunu göstermek. Sevgiler...  17.11.2008 14:50
 

yazınızı çok beğendim,engelli kardeşlerimizin güvenilir ellerde olduğunu görmek çok güzel.onlar için birşeyler yapabilmel güzel olmalı.

hira_gece 
 28.04.2008 18:54
Cevap :
Teşekkür ederim. Herkes işine karşı aynı duyarlılığı gösterirse eminim her insan daha iyi yaşayabilir. Sevgiler...  28.04.2008 22:34
 

hayatta başarılı olabilmek için işinizi ve eşinizi sevmelisiniz,bu ikisi size başarıyı ve mutluluğu getirir,birde benim bir hocam vardı aynı adı taşıyorsunuz,çok ilginç,sevgiler

Alyoşa-Sevmek Güzeldir. 
 17.12.2007 20:09
Cevap :
Önce aile sonra iş. Hayatta başarı için gerekli iki şey, katılıyorum. Sevgiler...  18.12.2007 10:38
 

Öncelikle uzun bir aradan sonra hoşgeldiniz... Habercime düştü blogunuz ama ben biraz gecikmeli yorum yazıyorum... Karşınızdaki çocuğun yüzünde gülümseme oluşturabiliyorsanız ve hergün bu soruları kendinize soruyorsanız belirsizlik yok demektir... O zincirler çoktan kırılmış ve hızlı bir depar atılmış bile... Sevgilerim kendinin efendisi olup, çevresindekilere destek olanlara... Selamlar...

Hoşsada 
 15.12.2007 21:04
Cevap :
Uzun bir aradan sonra merhaba:) İnsanları gülümsetmek çok zor. Komedyenlere sırf bu yüzden saygı duyuyorum fakat benim arzu ettiğim şükranlı bir gülümseme. Umarım bunu da başarıyorumdur. Sevgiler...  18.12.2007 10:41
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 128
Toplam yorum
: 364
Toplam mesaj
: 134
Ort. okunma sayısı
: 1986
Kayıt tarihi
: 03.10.06
 
 

Gözlerini kapat ve düşün: bir cümle kaç kişide farklı etki yaratır? Birbirimizi anlamanın gittikçe z..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster