Türk toplumu korkuyla yönetilmeye alışık, bağımlı...

Korku, şiddet ve baskıyla evinde tanışan... İlk dayağını anasından, babasından yiyen... Öğretmenin dövmeyi hak bildiği, toplumun bunu normal karşıladığı... Ustasından, komutanından kötek yemeyi patronundan azar işitmeyi, hakaret duymayı büyük çoğunluğuyla içselleştirebilmiş Türk insanı... Son 13 yıllık yönetilme tercihleriyle, onayladığı siyaset anlayışıyla, göklere çıkardığı siyasetçi modeliyle bu durumunu pekiştiriyor maalesef...

Bu acıklı halimize; sıradan vatandaşların, işin sırrını çözememiş eğitimli, nitelikli, entellektüel kişilerin şaşırması, hatta isyan etmesi, gayet doğal. Ancak, işinin hakkını veren, mesleğine bağlı, sorumluluk bilinci gelişmiş, meslek ahlakına yeminli pekçok siyaset sosyoloğu, toplum psikoloğu biliyor ki, binlerce yıllık kollektif bir çabanın sonunda; bu toplum, korkuyla idare edilmeye alışık, hatta bağımlı hale getirilmiştir.

Anasının, atasının, yedi sülalesinin yakaladığı her fırsatta kaba kuvvetle hizaya getirmeye çalıştığı bireyler; sonunda binlerce yıllık kararkteristik özellikleri haline getirilmiş, kanıksanmış, olağanlaştırılmış kollektif mizaçlarına uygun politik yaklaşımlarla, siyasal ilişkiler bütünüyle angaje ettiler kendilerini... Zorlaya zorlaya genetikleştirilmiş kodlarına, sosyal dokularına "liderinden dayak yemeyi kabullenmiş, bu davranışı kutsamış, yüceltmiş, yaşam şekline dönüştürmüş" bir ön kabulü yapıştırıverdiler üzerlerine! Bunca yıllık şiddet bağımlılığından, zora prim tanıyan, güce eğimli tavırlarından dolayı bu halkın bireylerini suçlamaya kimsenin hakkı yok!

Sonuçta yaşam bir bütündür. Siyaset, tek başına hayattan soyutlanamaz. Dayak yemenin sıradanlaştığı toplumlar, diktatörlere meyillidir. Kendisini esir edecek birine, sonunda gider, topyekün ruhlarını teslim ederler.

Doğanın kanunudur bu: Büyük balık küçük balığı yutar! Hele de yavrucak buna gönüllüyse!.. 

Not: Yazıda kullanılan görsel internetten alınmıştır.