- Kategori
- Kültürler
Türkiye'de Korkak İnsanın İmali

Biz Türkler özellikle bizim kuşaklar hem korkağız hem de çok cesuruz. Bu nasıl olabilir mi diyorsanız?
İlkokula başlamadan önce bizi cinler ve perilerle korkuttular. İlkokula gittik, öğretmen korkuttu, Kur'an Kursuna gittik, hoca korkuttu. Habil ve Kabil olayını dinledik, kardeşlerimizden korktuk, mezarlıklardaki ölülerden cesetlerden korktuk. Korkumuzdan hocalara veya öğretmenlere soru soramaz olduk. Sağcılardan, solculardan korkuttular, ortaokula, liseye gittik öğretmenden korkuttular. Soru sormaktan korkuttular. Öğretmeni yüz metre öteden görüp, önümüzü ilikledik de sevdiğimizden mi ilikledik, korktuğumuzdan mı ilikledik bir türlü anlayamadık. Delilerden, kabadayılardan korkuttular.
Üniversiteye gelince, gruplardan korktuk. Sağcılar solculardan, solcular sağcılardan, hepsi birden hocalardan. Alimallah taktı mı hocanın biri ömrü billâh bitmezdi okullar. Korktuk, mecburi yalakalık yaptık, sevmediğimizi seviyormuş gibi yapıp ayıya dayı dedik, itle dalaşmaktansa çalıyı dolaşıp durduk. Polisten, polis copundan korktuk.
Yaşımız geldi yirmiye olduk bir asker: Onbaşıdan korktuk, çavuştan korktuk. Bıyığı terlememmiş astsubaydan korktuk. Bölük astsubayından, bölük komutanından korktuk. O kadar korktuk ki boş arabalara selam vererek günler geçirdik. Ha ceza aldık, ceza alacağız diye korktuk.
İşe girdik, önce patrondan sonra patron yardımcılarından korktuk. Kamudaysak; müdürden, müdür yardımcısından korktuk. Kaymakam, vali, hâkim savcı, polis, vergi memuru, postacının getirdiği celp pusulası kısacası tüm devletten korktuk, bekçiye güvenliğe selam durduk. Devletten korkmak bir yana oy verip seçtiğimiz vekillerimizden korktuk.
Zenginden korktuk, heybetten korktuk, mafyadan korktuk, serseriden korktuk, karanlıktan korktuk, birlikten korktuk, dirlikten korktuk, konuşmaktan, yapmaktan, yapamamaktan, denemekten, korktuk.
Biz Türklerin çoğu korkuyla büyüdük, korkuyla büyüyoruz. Kokumuz bizden önde giderken, bizden çok korkumuz büyüyor. Korkumuzu yönetenler bizim sahibimiz oldu. Farkında olmadık. Öğündük cesurluklarımızla, korkularımızı belki birgün unutturur diye.