Ürkme

Kuytu bir köşesinde tanıdım biricik yalnızlığımı;

Kısacık hayatımın güya açan bahar ayları,

Aynı gözler değilmişcesine baktım bu vakit.

Gülmüyor, içinde yok olacak eşini arıyordu aynada garip.

Ürkme dedim, ürkme seni sen yapan kadim dostundan,

Yalnızlık ya! Bir beden yaşadığın terkedileli o umarsızdan,

Çok şarap içeceğiz daha çok bu deliksiz uykusuzluktan,

Nice sebepler yaratacağız kovulmak için uğursuz hayat oyunundan.

Kaldırım köşeleri kalacak baki azab-ı makamın,

Seyricilerin olacak yanından akıp giden kalabalıklar

Ve bir kez dahi etmeyeceksin aşka bir lahza bile bir ah,

Pir-i ruşenidir bahşedilmiş nimetlerin her kula bir bak.

Yazık etme bu aşk-ı bahara revamı ettiğin bunca ah,

O da terk etseydi ne olurdu; bil kadrini, "yalnızlığın" en büyük aşk.

1978'de dünyaya gelmişim şirin bir anne babanın ilk erkek evladı olarak. Istanbul'a göçmüşüz sonra k..