- Kategori
- Aşk - Evlilik
Varken yok, yokken var olan aşklara...
Susma... zehirler yoksa seni de, beni de o kelimeler...
Seslenmeyi de seversin en az sözcükleri, sevdiğin kadar...
Ne olur susma...
Kan akıtmassa kalem, yürek övünmez derler...
Yazmak, iltahabı boşaltırsa da yine de, susma...
Ne olur susma... sen susarsan zehirler susuşundaki o sessiz kelimeler...
Konuştuğunda "sus diyen ben" korkumdan, korkumu büyüteceğimi sandığımdan...
Korktuğum sözlerinken o zaman, şimdi daha büyük korkularım var, ne olur inan...
"Korkma sevgimden...hep korktular, onun için yalnızım diyen sen"...
"Sevmek en büyük cesarettir diyen" bene karşı...
Aynı saftayken ne için bu vuruşma?...Neden gögüs göğüse verilen bu çarpışma?
Şimdi bir yanda ben; bir başınalığımla karşı karşıya kalmışken adeta "sanki bende bir sen hiç var olmamışcasına" yaşamaya çalışırken yokluğunla; bunun hayatıma inen giyotinden farksız oluşunu sindirmeye çalışan o kan içindeki yanımla...gün gelipte; varlığının azlığını seçmemenin pişmanlığını içinde olacağımı en başında, bilemezdim ya...Suçlama...
Varken yoktun, yokken var olduğun kadar...
Sessiz gelen kelimeler...
Sesine bürünen nameler...
Gecelerimi uzatan o bekleyişler...
Şimdileri dönüşmüşken arkadaşım olan endişe, korku ve karnımdaki şu girdap hallerine, biliyor musun var mı buna bir çare?...
Ve işte kapımada duruyor bak...kısa bir anda buluşulan, beklenmedik tanrı misafiri; işte aşk...
Korktuğumdu; seversem sevgine alışmak...
Alışamadan seni sevmeye; alışmalıyım şimdi aşık olmaya ve aşık olduğumdan ayrı yaşamaya...
Şimdi desem ki, hani, adalet nerede? Denebilir ki seçim her zaman elinde...
Ateşi kaybetmek korkusuyla, ateşten uzak durmayaydı bir zamanlar çabam...
Şimdileri uzaklığında ki ateş, her şeyden çok yakıyor inan...
Varken yok, yokken var olan aşklara...
Kasım 2007
Sevgi ve ışıkla,
Ayna
Seslenmeyi de seversin en az sözcükleri, sevdiğin kadar...
Ne olur susma...
Kan akıtmassa kalem, yürek övünmez derler...
Yazmak, iltahabı boşaltırsa da yine de, susma...
Ne olur susma... sen susarsan zehirler susuşundaki o sessiz kelimeler...
Konuştuğunda "sus diyen ben" korkumdan, korkumu büyüteceğimi sandığımdan...
Korktuğum sözlerinken o zaman, şimdi daha büyük korkularım var, ne olur inan...
"Korkma sevgimden...hep korktular, onun için yalnızım diyen sen"...
"Sevmek en büyük cesarettir diyen" bene karşı...
Aynı saftayken ne için bu vuruşma?...Neden gögüs göğüse verilen bu çarpışma?
Şimdi bir yanda ben; bir başınalığımla karşı karşıya kalmışken adeta "sanki bende bir sen hiç var olmamışcasına" yaşamaya çalışırken yokluğunla; bunun hayatıma inen giyotinden farksız oluşunu sindirmeye çalışan o kan içindeki yanımla...gün gelipte; varlığının azlığını seçmemenin pişmanlığını içinde olacağımı en başında, bilemezdim ya...Suçlama...
Varken yoktun, yokken var olduğun kadar...
Sessiz gelen kelimeler...
Sesine bürünen nameler...
Gecelerimi uzatan o bekleyişler...
Şimdileri dönüşmüşken arkadaşım olan endişe, korku ve karnımdaki şu girdap hallerine, biliyor musun var mı buna bir çare?...
Ve işte kapımada duruyor bak...kısa bir anda buluşulan, beklenmedik tanrı misafiri; işte aşk...
Korktuğumdu; seversem sevgine alışmak...
Alışamadan seni sevmeye; alışmalıyım şimdi aşık olmaya ve aşık olduğumdan ayrı yaşamaya...
Şimdi desem ki, hani, adalet nerede? Denebilir ki seçim her zaman elinde...
Ateşi kaybetmek korkusuyla, ateşten uzak durmayaydı bir zamanlar çabam...
Şimdileri uzaklığında ki ateş, her şeyden çok yakıyor inan...
Varken yok, yokken var olan aşklara...
Kasım 2007
Sevgi ve ışıkla,
Ayna
- Toplam blog
- : 268
- : 1969
- Kayıt tarihi
- : 15.09.06
Var olan her oluş ve bozuluş hakkında gözlem, tahlil ve sonuca varma sürecindeki yolculuğumu, siz..