- Kategori
- Öykü
Ve Uçak Düştü
Kırmızı bizim çıkışımızdı.
Ve uçak düştü.
Dili kırıtan haberci haberi abarta abarta veriyordu.
Ve hepsi öldü.
O hepsinin içinde biz de vardık. Sen ve ben ya da sadece ben ve benim içimdeki o sen.
Gidiyorduk. Gökyüzü masmaviydi. Bulutlar bembeyaz ve ne çoklardı. Masmavide çoşuyorduk. Felsefe, psikoloji, edebiyat, özellikle şiir bizde bol bol sahne alıyordu. Bembeyaz bulutlarda, o çoklukta uzandık geçmişe, koştuk kırlarda, ne güzel yeşillerdik, arkadaş ve umut dolu yarınlar, kırmızı pelerinli çocuklar...
İnişe geçmeden önce...
Pilotta bir gariplik vardı, sen söylemiştin, uçmasak mı?
Hostesleri beğenmiştin ama, sırf onlar için yıllarca havada kalınır, diyendin.
Ben gülen.
Ne anlarsın şu hayata gülmekten?
Pembe düşleri olmalı insanın ölürken, belki bir kurtuluş vardır, bir çıkış oralardan.
Ve bizden kalanları toplayıp...
İşte burada olduğu gibi kısacık yaşamıştık, mini bir öykü gibi.
1. Not: Yaşadım, bak biz de yaşadık telaşı, hem de neler neler, ah bir okusanız...
2. Not:
Tarihi atlamanın
telaşı vardı sende
o düşüş anında
ben psikolojinin kulağına
o çocuğun son notlarını
fısıldıyordum
hep hani belki
anladın işte o belki
derken ve uçak düştü
öldük.
Ş.Y.
- Toplam blog
- : 650
- : 412
- Kayıt tarihi
- : 07.06.07
İzmir. Aşk ve Şiir. Müzik. Kitap. Varlık ve Sözcükler ve .... ..