Ve ve ama

Günlük hayatta hepimiz birbirimize meramımızı konuşarak anlatıyoruz genellikle. Herkes derdine göre, isteğine göre cümleler sıralayarak konuşmakta. Doğal olarak herkeste karşısındakinin meramını, isteğini dinleyip durmakta.Edebiyatçılar sağolsunlar bizim için kelimeleri gruplandırmışlar. Ben bu gruplardan birisine fena halde takılmış durumdayım. Hatta grubun tamamına değil,içlerinde iki tanesine.   Ve ve ama edatları benim takıldığım iki edat.

Hani televizyonlarda haber yorumcuları "Satır arlarını okuduğumuzda "diye başlarda ardından bir yığın aklımıza gelmeyen ayrıntıyı sayarlarya. Bende onlar gibi cümlenin içindeki edatlara dikkat ederek karşımdakinin meramına ait onun dahi aklına gelmeyecek çıkarımlarda bulunabiliyorum zaman zaman.

Bu çıkarımlardan yada edatlardan en hoşuma giden VE edatıdır. Duymaktan nefret ettiğim ise AMA edatıdır. Hatta sınıfta öğrencilerimden birisi ama ile başlayan cümle kurudğundan tüm sınıf topluca "amalı cümle yok." der hemen

Neden VE edatını severim: ve edatı dostluktur, paylaşımdır, birleştirmedir. Sizinle ilgili bir cümle okumaktaysanız kelimeler arda arda geliyor tam istediğiniz kelimeden umudu kesmişken satırın sonunda ve yazıyor işte o anda bir umut belirir içinizde satır başında duymak istediğiniz kelime yazacaktır.

Sizinde katıldığınız bir yarışmada sonuçlar açıklanmakta. Okunan her isimle ümidiniz azalmakta sizi  o sondan bir önceki isimden sonra söylenen ve nasılda heyecanladırır çünkü bir ümidiniz daha olmuştur o ve ile. Ve ayrıştırmaz birleştirir, ve ötelemez aynılaştırır. Eğer bir cümlede iki varlık arasında ve yazılı ise onlar bir arada bulunmuşlar veyahut ta aynı kategoriye dahil olmuşlardır. Hatta ve bağlacı o kadar güzeldir ki sevgilimizle aramıza girmesine izin verdiğimiz hatta girmesini istediğimiz tek varlıktır. Sen ve Ben diye hangimiz defterimizin kitabımızın gizli bir yerine yazmadık.

Bu güzelim ve yi bir kenara bırakıp her duyduğumda sinirlerimi ayaklandıran ama edatına gelirsek. Aslında benim ama ile bir sorunum yok. Sorunum onun bulşunduğu yerle.Ama edatı cümlenin içinde bir yerdeyse sorun yok. Kullanan şahıs edat maksadı ile kullanmıştır. Cümlenin başında ise kullanan kişi kıvırmak için kullanmıştır.

Akşam size gelmek için yola çıkmıştık ama .................burda sonra bende film kopuyor ve dinlemiyorum. Arkadaş akşam sözünü tutmamışsın, gelmemişsin, beni ekmişsin. Şimdi gözümün içine baka baka  o üç harfli edatın arkasına saklanarak beni kandıracaksın.

Hele birde ama nın gözünüze sokulmalık hali vardır. Birine birşey söylersiniz o da döner "ama dün şöyle dememişmiydin."derler. İnsanın karşısındakinin gırtlağını sıkası geliyor.Dün ne dediğimi bende hatırlamıyormuyum. Dün onu diyen bensem bu günde bunu diyen benim. Tabi bu günkü denilen işine gelmediğinden hemen ama ile başlayarak durumu savuşturacaklar.

Yani VE yi duyduğumda sanki V harfini  kolları açık bir insan gibi görüyorum karşımda.